- Kategori
- Ruh Sağlığı
Ceza yok

Ceza vermeyi seviyoruz. Halbuki insanlar neden ceza verildiğini bilmezler. Ceza alanlarda neden ceza aldıklarını bilmezler. Bir karışıklıktır gider.
Yılbaşı gecesi taciz edilen kız şikayetçi olmadığını söylemiş. Tacizcide ceza yememiş. Fakat illaki ceza yemeli diye toplumsal bir öfkenin basına yansıdığını görüyorum. Ceza “toplumun gazabı” mı acaba? Yoksa düzenin bozulmasına bir tepki mi? Nedir ceza nedir?
Ceza yiyen çok insan gördüm. Yüzlerinde pişmanlık , yüzlerinde özür dileme yoktu. Bir dahaki sefere daha gizli nasıl yapacaklarını düşünüyorlardı. Ceza yalnızca gelecek sefer işlenecek suçta daha dikkatli olması gerektiğini insanlara öğretiyordu. Yakalanmamak için daha dikkatli olmalıydı.
Küçükken bir suç işlediğime babam inanırsa beni döverdi. Dayak yiyince ben daha gizli ve daha planlı suç olduğunu söyledikleri şeyi yapardım. Hiç bir zaman cezalandırıldığım için yapacağım eylemden vazgeçmedim. Suçun ne olduğu da belli değildi. Cezanın nedeni de?
Bugün suç olan , yarın olmayabilir. Benim babama göre suç olan Hüseyin in babasına göre suç değildi.
Yılbaşı gecesi bir kıza sarılmak isteyen alkollü genç….
İhtilal sonrası yasak kitap okuyan ve okurken yakalanan öğrenci….
Antalya kayalıklarında denize bakarak karısına laikliğe aykırı propaganda yapan adam….
Havalimanında Türk parasını yırtan turist…..
Kız çocuğunu okula göndermeyen baba…..
Bir gün belki de cezaları kaldıracağız… bir gün belki de biyolojik yapısı iyi incelenen insanın yaptığı hareketlerin bir diyalektiği olduğu bilinerek …. Neler yapılacaksa ….yere düşen yumurtanın kırılacağı bilinerek …. Düşmeden önce…..tedbir alınması …..ne güzel …
Keçiborlu orta okulunda, daha 14 yaşında iken voleybol topuna ayakla vurduğum için bir öğretmen öyle bir tokat vurmuştu ki bana, tam bir hafta elinin izi yüzümden çıkmadı. Benim suçlu olduğuma karar vermişti.
Cezalardan nefret ediyorum.
O öğretmenin yüzünü hiç unutmuyorum. Hiç…..