Çıplak ayaklar...

Yürümek zor...

Yürümek; çıplak ayaklarla tahriş olmuş dünyanın yolları üstünde.

Zor geliyor insanın özellikle yanlız yürümesi böyle.

Bir noktadan sonra ruhun aşınıyor dünyanın gelmiş olduğu nokta karşısında.

Ama sen aşındıkça büyüyorsun.

Büyüdüğün zaman, belki de bir parçanı bırakıyorsun yolların üstünde, ama büyüyorsun.

Peki hangisi daha iyi?

Yürümeye devam etmek mi?

Devam ettikçe ruhunun aşınmasına müsade edip parça parça onu bırakıp gitmek ve belki de,

Sonun da yok olup gitmekmi...

Yoksa durmak mı olduğun yerde.

Durup hiç büyümemek ve öylece beklemekmi ne olacak diye.

Yürümeliyiz diye düşünüyorum.

Yürümeliyiz ne sarp kayalara dönüşsede yollar altımızda.

Çünki bizim gibi ruha sahip insanlar bıraktıkça bir parçasını bu yolların üstüne,

Örtücek aşındıran her çıkıntının keskin hatlarını.

Ve daha bilerek yürüyeceğiz.

Ama yürüyeceğiz.

Ve yanlız da değil,

Beraber yürüyeceğiz.

Uğruna fedakarlık yapabileceğin bütün çıplak ayaklarla yürüyeceğiz.

Beraber..

Bilkent Oyunculuk Mezunuyum, Okul yılları içinde özel bir tiyatroda kuklacılık yaptım üç yıl. Şu ..