- Kategori
- Şiir
Çocuğum ve çocukluğum
Sonalp benim oğlum, on yaşında
Şehirde doğdu, şehirde yaşıyor
O bir memur çocuğu, bense işçi
Köyde doğdum, köyde geçti çocukluğum
Onun yaşamına bakarken
Kendi çocuklığum geliyor aklıma bazen
Ben kara lastik giydim, o ise marka ayakkabılar
Yaz tatillerimde gezip oynayamadım
Hep hayvanlarımızı otlattım
Sabahları hep altıda uyandım
O ise mışıl mışıl uyudu, oyuncaklarla oynadı
Benim hiç oyuncağım olmadı ki
Ya baba sopasına ne demeli
En ufak hatamızda dahi tokat suratımızda patladı
Sadece tokat olsa iyi, ya o sert sopaların inmesi başıma
Sonalp babasından bir fiske dahi yemedi
Ben önüme ne konduysa onu yedim
O dürümler, dönerler istedi yedi
En güzel kıyafetleri giydi
Onlarca oyuncak arabası oldu
İlk gün tamir etmeye çalıştı bozdu
İskarpin alacağım dedi babam
Akşama kadar trenin yolunu bekledim
İskarpin yerine geldi ucuz naylon ayakkabı
Ağlamaya başladım,ağladım, ağladım
Sonalp'in facede benden fazla arkadaşı var
Aramızda bilgisayar kavgası, kalk derim kalkmaz
İşte benim çocukluğum
İşte oğlumun çocukluğu
- Toplam blog
- : 491
- : 222
- Kayıt tarihi
- : 15.03.11
A.İ.T.İ.A Yönetim Bilimleri Fakültesini bitirdim. Kütüphaneci ve Maliyeciyim. Emekli oldum. İlgi al..