- Kategori
- Deneme
Çocuk ruhlu kadın...
Çocuk ruhlu kadının gözlerine yağmur bulutu gelmişti yine... Hüzün çökmüştü güleç yüz ifadesine. Yağmur bulutu birikti önce göz bebeklerinde, sonrasında usul usul yanaklarına süzüldü. Gözlerinin içinin güldüğü zamanlarda nasıl koyulaşıyorsa göz bebekleri, ağladığı zamanlarda da bir o kadar donuklaşıyordu.
Biliyordum neden ağladığını. Kendimden sadece 20 yaş büyük bu kadına hayrandım ben. Gözlerinin içine hayrandım, gülüşüne hayrandım. Çocuk ruhuna hayrandım bir de... Kimi zaman yaramaz, utangaç, çoğu zaman da neşeli hallerine...
İzliyordum onu sadece. Yanaklarına dokunmak, onun göz yaşlarını silmek için hiçbir harekette bulunmadan seyredalmıştım onu. Bazen yaşadığın acıların tarifi ve tesellisi olmazdı, bunu öğrenmiştim çoktan beri hayattan. Bu yüzdendi belki de göz yaşlarına dokunmayışım... Biliyordum ki 5 dk dolmadan gülümseyecekti yeniden, beni imrendiren gamzeli gülüşüyle. Hiçbir şey olmamışcasına, ağlayan biri yokmuşcasına, gülüp geçecekti.
Benim ondan aldığım çok değer vardı şu hayatta. Ondan öğrendim çocuk ruhunu kaybetmemesini, ağlasam da 5 dk sonra hiçbir şey olmamışcasına davranmayı... Dalga geçercesine gülüp geçmeyi...
İkiyüzlülük değildi bu, anlıyordum bu şekilde davranmasının sebeplerini. Hayatın ikiyüzlülüğünün yanında bu şekilde olmanın ne kadar güç ve çaba gerektirdiğini , hiç bir şeyi umursamaz gözüküp, aslında bir o kadar fazlaca umursadığını biliyordum.
Sonsuz yolculuğa uğurladığınız yakınlarınız varsa şu hayatta diğer günlük sayılabilecek telaşların ve üzüntülerin aslında ne kadar manasız olduğunu anlıyor insan. Ama yine de hayatın kirli ve ikiyüzlü yüzüne kanıyor, ekmek kırıntısı şeklinde de olsa ufacık umuduna sarılabiliyordu insanlar. Çünkü bir yerlerden tutmalı, bir yerlerden başlamalıydı. Kaybettiklerini anımsamaya… Bunları bilerek yürümeliydi hayata. Hayata aldırış etmeden…
“Eninde sonunda insanlar acıkırlar ve hiçbir şey yapmak istemeseler dahi yemek yemek isterler.”
İşte gülüyordu çocuk ruhlu kadın. Bu kadının gülüşüne hayranım gerçekten diyorum içimden. Her şey normale dönmüştü, olması gereken de buydu diye acısını sormuyor, nedenini bildiğim göz yaşlarının kurumasını bekliyordum ve nedense bunu yaparken ben de ona gülümsüyordum.
“Hayatımdan eksik olma sakın. Yıllar önce beni bu günde zorluklar içinde dünyaya getirdiğin için, bana kattığın değerler için teşekkür ederim çocuk ruhlu kadın. Ben gitsem de bir yerlere, sen sakın bir yerlere gitme…” diyerek öpeceğim sanırım onu bu gün.
Cümleten herkese iyi bayramlar…
- Toplam blog
- : 128
- : 1145
- Kayıt tarihi
- : 23.11.07
Herkes gibi yazar, çizerim. Dünyamı boyarım hepsi bu!..