Çok geç olmadan

Kaybetmeden değerini anlıyamıyoruz ya da kaybetme eşiğinde olmamız gerekiyor anlayabilmek, anlayış gösterebilmek, farkındalığı yakalıyabilmek için..

O kadar kolay dökülüyor ki kırıcı cümleler bazen, geri almak mümkün olamadığı için belkide pişmanlığın fayda getirmediği anlaşılsada, tekrarınıda engellemiyor pişmanlıklarımız..

Annemiz, babamız, arkadaşlarımız, dostlarımız, dost gibi görünüp aslında hiç dostumuz olmamışlar, kuzenler, yengeler, bakkal ali ağbi, suratı asık kapı komşumuz, hepsi hayatımızın bir parçası... Annemin geçireceği küçük bir operasyon haberi bunları yazmama sebep oldu, ameliyat bile olmayan küçük bir operasyon . Annemi kaybetsem ne kadar boşluk olacağını düşündüm hayatımda, onunla geçirdiğim zamanları düşündüm.. İlkokulda okul çıkışı beni almaya geldiğinden tutun, attığı dayakları, sıkıntılı anlarımda beni huzurlandıran tek yer göğsüne yatışlarımı, bitmek tükenmek bilmeyen sabrını, fedakarlıklarını düşündüm annemin... Hepsi film şeridi gibi geçti gözümün önünden gülümsetti önce, sonrasında gözlerim doldu nedensiz.. Yaptığım küçük hatalar, istemeden sesimi yükseltmiş olmam .. öyle canımı acıttı ki gözlerimin dolma sebebide buydu aslında.. İlle de kaybetme psikoljisinde mi düşünmek gerekiyor gereksiz kaprislerin, kalp kırmaların, anlayışsız, sabırsız, sinirli olmamızın ne kadar da anlamsız olduğunu? Sonrasında başka yakınlarımı düşündüm, kaybetme eşiğindeyken tolerelerim ne kadar yükselmişti.. Suratsız kapı komşum nekadar değerliymiş ki aslında istersem yüzünü güldürebilirim belki onu anladım.. Sorular ...Hiç kızmadan, karşımdakini kırmadan cevaplıyabileceğim sorular varmış... kaybetme eşiğini geçmemek için hiç sinirlenmeden cevapladım soruları, oluyormuş aslında Hayal ettim ...Yüzümü ekşiterek yaptığımda bir şeyi, yapmasa daha iyi dedirtmenin; aramıza boşluklar eklediğini karşımdakinin gözlerinden anladım.. Bir ayrılık, bir acı, bir ölüm olması gerekmiyor anlayabilmek için.. SEVGİLER..