- Kategori
- Gündelik Yaşam
Çok sinirlendim
İnsanları sevmenin ve empatik olmaya çalışmanın en büyük risklerinden biri sevgi pıtırcığı ya da sevgi kelebeği ilan edilerek küçümsenmektir. Sanki sizin hiç aklınız fikriniz yokmuş gibi mantıklı olmaya davet ederler ve eklerler: gerçekleri de görmek lazım. Görmediğimi mi sanıyorsunuz ey at gözlüklü kardeşlerim? Bu kadar karamsara bir tane de iyimser gerek, derdim bu!
Yaptığım şeyin adı sevgi pıtırcıklığıysa illa ki, o da kabulüm…Her ne kadar söylenişi bana pek bir itici gelse de :) Sevgi pıtırcığı denince aklıma gelen sıfatları söyleyeyim : Saf, aptal, mantık yürütmesi eksik, zekası hafiften kıt... Hımm, demek ki bana sevgi pıtırcığı denince anladığım bunlar. Neden zoruma gittiği ortada. :) İşin aslı bu kelime ile yalnızca bir kere karşılaştım. Demek ki hala yükünü üzerimden atamamışım :) Siz iyi niyetle ara bulmaya, anlamaya çalışırken, küstüm oynamıyorum dedirtecek bir söz bu bence. İyi niyetiniz karşısında edecek laf bulamayan sinsilerin, sinsi bir biçimde sizi sindirmek için kullandıkları bir söz…
Bazen böyle insanları hiç sevmeyesim geliyor. Ama sevgi pıtırcıklığı (!) var ya kanımda, yine de pembe gözlüklerimi geçiriveriyorum. At gözlüğü takmaktansa pembe gözlük takmak daha iyidir sanki, değil mi?
Kendimi kandırmayı hiç sevmem. Hatta ki en sevmediğim şey, kendi kendimi farkına varmadan kandırmış olmaktır. Çeşitli konularda, çok samimi olduğum veya tutarlı göründüğüm konularda bile kendimi farkındalık testinden geçiririm. O bakımdan sevgi pıtırcıklığım ya da pembe gözlüklerim, gerçeklerin farkına varmamış bir toprakta yetişmiyor.Aslında sevgi pıtırcığı olmanın en önemli şartı, gerçekleri net bir biçimde görebilmek ve mantığı kullanabilmektir.
Şöyle ki, durumun farkındasınızdır. İnsanların bir kısmı hatalıdır, bir kısmı haksız, bir kısmı mağdur.Kimisi cahildir, kimisi empati yoksunu, kimisi dertten mustarip. Ama çok genellemeden söyleyecek olursam, bence birçok kişinin harhangi bir olayda haklı bir tarafı vardır… Çünkü her insanın davranışlarını ve düşüncelerini oluşturan kendine has yaşadıkları var… Bir insanla ilgili olumsuz hüküm vermek kolay…Surete bakarak, derinlerine inmeden yargılamak kolay…Peki ya kendini onun yerine koyarak, onun gözleri ile bakmak? İşte bu zahmetli, değil mi?
Mesleğim icabı bir çok insanla karşılaşıyorum, bir çoğunun derinlerine yolculuk ediyorum izin verdikleri ölçüde… Kimi zaman önyargılarımın bakış açımı ne denli değiştirdiğine tanık oluyorum. Bir insanı yüzeysel tanıdığınız zaman onunla ilgili duygu ve düşünceleriniz ile, daha yakından ve derin bir tanışıklık sonrasındaki duygu ve düşünceleriniz öylesine farklı oluyor ki. Bunu yaşamak için psikolog olmak şart değil, eminim bir çok kişi aynı deneyimi kendi hayatında tatmıştır.
Güncel bir örnek vermek istiyorum. Sınırdan geçerek ülkemize geldiler. Adları “PKKlı”ydı. Onları sınırda karşılayan binlerce insanı izledim. Şaşkınlıkla, merakla, kimi zaman acışarak… Nasıl dedim, nasıl oluyor bu böyle… “İşte bunların hepsi PKK yandaşı, yüzlerini gösterdiler, ülkeyi bölmektir hedefleri” diye düşünmek, inanın kolay. Ama bu manzara karşısında kendime empatik olmayı telkine ettim. Empatik olmak içinse dinlemek, aralarına girmek, beraber yaşamak lazım… Kulaktan dolma ve yanlı bilgilerle hareket etmek çok kolay… Ve birçok konuda birçoğumuzun yaptığı bu… Ekrana bakarak şöyle dedim: “Bu işte bir yanlış anlaşılma var. Burda bir gariplik var. Bir iletişim problemi var, ne biz onları anlayabiliyoruz, ne onlar bizi…”
Elbette art niyetli insanlar var. Sinsisi var, düşmanı var, fitneci fesatçısı var… Ama insanları, özellikle de kitleleri yargılamadan önce, biraz daha vicdan ve empatiye gereksinim var.
Bu bana zamanında sevgi pıtırcığı demiş olanlara :-P Çatlayın da, patlayın. :)))
eMPe3 çalarımdan: Göksel Baktagir-Masum Aşk
- Toplam blog
- : 29
- : 525
- Kayıt tarihi
- : 03.10.09
Psikoloji mezunuyum, ve bundan dolayı olsa gerek kendini analiz edip hırpalama konusunda oldukça iyi..