- Kategori
- Şiir
Defolu yaşamlara isyan
Hayat bir şeylerden kaçıştır belki.
Pür telaş sığınmaktır saçaklarına umudun.
Ya da;
Dayanmaktır yalnızlığın kuytuluğuna,
Varolan dinginliğin ortasına düşmektir
Duvarlarını yıkan fırtınadan kaçıp.
Kendine sevdalı olmalı insan
Kendi ruhuna hükümran.
Defolu yaşamlara isyan olmalı,
İnce bir sızı gibi girmeli karanlık güne.
Dünyaları sığdırabilmeli gözlerine
Aşka uzak yollar sıfırlanmalı
Lahzayla anılmalı upuzun yıllar,
Ömürler sevgiye adanmalı...
Bir ceza gibi haykıran hasretim olursan
Ödülüm karanfil kokulu vuslat olmalı.
Ahhh...
Bir sabah uyandığında
Bir sabah gözlerin;
İki top ateş olmalı...