Değer verdim yeteri kadar, herkes artık ederi kadar

Bugün bir yerlerde okudum:

'ÜÇ KURUŞLUK ADAMA BEŞ KURUŞLUK DEĞER VERİRSEN GERİYE KALAN İKİ KURUŞLA SENİ HARCAR!'

Vallahi doğru, billahi doğru.

Kimseye hak ettiğinden fazla değer vermeyeceksin. Sonra kendini gerçekten o değerde zannediyor. 

Senin, onun çok üstünde olan değerini hiçe sayıp ezip geçiyor. 

Ne gerek var? Kendini ezdirecek kadar güçsüz müsün? Duygusallığın mı buna sebep? Nereye kadar?

Bir yere kadar. Dibe indiğin ana kadar en çok. Sonra başlatacaksın çıkışı, ki istesen de istemesen de başlayacaktır zaten. 

Hatalar insan için, hatasız öğrenilmiyor hayatın gerçekleri. Hata yapalım, ama ders alalım ve aynı hatayı bir kez daha tekrarlamayalım.

Tekrarlamayalım ki güzelleşsin hayatımız. 

İnsanlar çeşit çeşit, insanlar sandığımız kadar iyi değil. 

Karşımıza çıkana bakalım şöyle bir, öyle cumburlop atlamayalım üstüne balıklama. Soralım, kaç kuruş bunun değeri? Koyalım teraziye tartalım, ölçelim biçelim bakalım değecek mi vereceğimiz değere? 

Yaşamadan belli olmaz mı diyorsunuz? 

Olur, olur da görmek istemeyen kalp görmez sadece.