- Kategori
- Şiir
Deniz
Ne çok şey söylüyordu bana
Oysa hep kederli yüzümü gösterdim ona
Rüzgarlarını saldı yüzüme
Kendine gel dercesine
Kendim neredeydim ve oraya nasıl gidilirdi bilmiyordum.
Martılar çığlık çığlığa tepemde dolanıyordu
Konuşmak isterlerken benimle
Onlara cevapsız sorular soruyordum
Çaresiz bir çocuğun küçücük bir bakışı
Zayıf bir gün ışığı oluyordu çaresizliğime
O ışık tek aydınlığım oluyordu...
Ellerim ceplerimde
Yürüyorsam kayıtsız ve kimliksiz
Arka sokaklarda bir kaldırım taşı oluyordum
Üzerimde ayak izleri yağmur damlaları
Haykırıyorsam duyulmuyorsa sesim karşı kıyılarda
Ufukta süzülen bir martı oluyordum
Kanatlarımda rüzgarın sesi özgürlüğün hasreti
Deniz!
Ne çok şey söylüyordu bana
Oysa hep kederli yüzümü gösterdim ona.
09.03.05/İstanbul
- Toplam blog
- : 32
- : 570
- Kayıt tarihi
- : 23.09.08
İstanbul Ünüversitesi Türk Dili ve Edebiyatı mezunuyum. 6 yıldır özel bir dershanede edebiyat öğ..