- Kategori
- Güncel
Dink davasında karar veren mahkeme, bir sanığı unuttu!

Söz veren, sözünü unutur!
Borcu olan, borcunu...
Biri çantasını, öteki telefonunu, bir başkası pazardan aldığını tezgahta unutur!
Neylersin, dalgınlık, gelip kapıya dayanmıştır; farkına varılınca da, “Nasıl da olur?” şaşkınlığı başlar.
Unutmak da unutmak...
Orhan Veli Kanık da “Güzel Havalar”da “Eve ekmekle tuz götürmeyi/ Böyle havalarda unuttum” der.
Kimi bilinçli, inadına; kimi elinde olmadan unutur!
Kimi de eve gitmeyi unutur, çoluğunu çocuğunu, eşini.. başkasının evine gitmeyi unutur.
Kimi anlatır başına geleni. Saklayan da olur. Kimi de, “bir arkadaş”a havale eder, kendi başına geleni başkasının başına gelmiş gibi anlatır.
*****
Unutmak, doğal olmasına doğal da, öyle unutmalar oluyor ki, fıkra tadında.
Geçenlerde, bir Ergenekon sanığını jandarmalar, hastanede unuttu, adam taksi tuttu Silivri’ye gitti.
“Bu kadar da olmaz”, dendi, şaşıran şaşırdı.
Bugün gazetelerde, “unutmak” üzerine bir haber, yine fıkra tadında:
Dink davası mahkeme heyeti, Yasin Hayal’in eniştesi Coşkun İğci hakkında karar vermeyi unutmuş. Oysa unutulan sanık hakkında 35 yıla kadar hapsi isteniyormuş.
*****
Unutmak!
Kim bilir, ne olağan/ ilginç “unutma”lar vardır. Ama biz, daha çok, başkalarının unutmalarını anımsarız. Bazen de onları anlatmaktan zevk alırız.
Dinleyenlerden önce biz güleriz.
Bizi güldüren de ilginçliktir.
Konumunu unutanlar da var/dır; asıl onlar güldürür insanı.
Onlar, "güç"ü elinde tutan siyasetçilerdir; konuşmuş olmak için konuşanlardır. Konuşunca, tepki gösterenlerin hoşuna giden sözler söylerler. Ama söz, sözde kalır; sözün güzelliği, ağızdan çıktıktan sonra buharlaşır.
Sonra mı?
Söylenenler unutulur, yeni sözlerin söyleneceği ortam/lar beklenir.
“Karar vicdanları tatmin etmemiştir. Ancak her şey bitmiş değil.” gibi, hem toplumun gazını alan, hem umut veren sözler gibi...
Mahkeme, sanığı unutmasına unutmuş, ama nasıl olsa sonradan bir karar verir.
Ya Kenan Evren’i yüzde 92 oyla Cumhurbaşkanı seçenler?
Daha çok unuturuz!
Bizim millet neleri unutmadı ki....
TURGUT ÇELİK/ Mersin