Diyalektik

Yokuşa sürdüm hayatı. Geçerken ne hayatlara tanık oldum. Kimi hayatlar başlamak için heyecan duyarken, kimisi gamsız olabildiğine… Ne gördüğüm ilk hayattı bu ne de kendimi son olduğuna inandıracak kadar aptaldım. Engin insan diyarında gördüğüm iki zıt insan gibiydiler. Siyah ve beyaz gibi… Başlamak ve bitmek gibiydi… Onları orada bırakıp gidemedim. Korktum… Hayatları düşündüm, anlayamadığım anlar oldu, çekip gitmek istediğim anlar… Ama olmadı… Kal! Dedi bana biri. Kalmak için nedenler aradım. Çok geçmedi nedensizliği bilmek acı verdi. Sonra hayatı yok sayıp devam etmek kolay geldi. O an için kurtuluşum oldu ve ben basite indirgedim her şeyi. Çünkü kim olduğunun farkında olmayan biriydim. Olur da dönersem o yokuştan bir gün; karşılaştığım hayatları düşüneceğim ve kendi boşluklarımı doldurabileceğimi… Ama şimdilik bana müsaade. Keza kayıplardayım. En kötü tarafı ise, ne kaybettiğini dahi bilmeyen bir kayıbım…