- Kategori
- Dostluk
Doggy
doggy
Yanıma aldığımda henüz 3 aylıktı. Elektrik süpürgesinden dahi köşe bucak kaçacak kadar ürkekti ilk günlerinde. Zamanla alıştı hayatımıza. Tüm içtenliğiyle hissettiriyordu yanımızda mutlu olduğunu.Yerinde duramaz, evin içinde oradan oraya koştururdu. Hareketli olduğu kadar da zekiydi. Evin maskotu olmuştu artık. Her ne üzüntümüz olursa olsun, onun ilgisiyle unutulurdu. Hiçbir karşılık beklemeden kayıtsızca bağlıydı küçük dostum. Bir gülümsememizle kuyruğunu heyecanla sağa sola sallar, maskaralığa başlardı.
İşten eve geldiğimde deli bir heyecanla üzerime atlar, hem hasretlik giderirdi, hem de sitemvari sesler çıkarırdı yüzüme bakarak. Yoğun iş tempom nedeniyle evde yalnız kaldığı saatler kabusu olmaya başlamıştı artık. Günboyu ağladığı şikayetlerini alır olmuştum komşulardan. Ona bunu yaşatmaya ne hakkım vardı. Onsuz kalmayı da göze alamıyordum, her şeyim olmuştu artık. Ne yapsam diye çok bocaladım ama onun düzensiz bir hayat yaşamasına da göz yumamazdım. Yalnız kalmaya alışkın olsa birkaç saat, hiç problem olmazdı.
Nafile, düzenli bir ailenin yanına verilmek üzere, çok güvendiğim bir petshopa teslim ettim. Aradan 2, 5 yıl geçti ama onu hâlâ çok özlüyorum. Bir ailenin yanında çok iyi bakıldığı söylendi, içimi rahatlattı ama ondan ayrılmak zorunda kaldığıma halen çok üzgünüm. Nerede olduğu da maalesef söylenmiyor. Şuan olsa yine yeterince zaman ayıramazdım belki ama, özlem; mazaret kabul etmiyor.
Bugün düşüncelerden daha çok, duygularımı paylaşmak istedim. Resimde, özellikle poz veren küçük yaratık Doggy... Seni çok özledim.
İşten eve geldiğimde deli bir heyecanla üzerime atlar, hem hasretlik giderirdi, hem de sitemvari sesler çıkarırdı yüzüme bakarak. Yoğun iş tempom nedeniyle evde yalnız kaldığı saatler kabusu olmaya başlamıştı artık. Günboyu ağladığı şikayetlerini alır olmuştum komşulardan. Ona bunu yaşatmaya ne hakkım vardı. Onsuz kalmayı da göze alamıyordum, her şeyim olmuştu artık. Ne yapsam diye çok bocaladım ama onun düzensiz bir hayat yaşamasına da göz yumamazdım. Yalnız kalmaya alışkın olsa birkaç saat, hiç problem olmazdı.
Nafile, düzenli bir ailenin yanına verilmek üzere, çok güvendiğim bir petshopa teslim ettim. Aradan 2, 5 yıl geçti ama onu hâlâ çok özlüyorum. Bir ailenin yanında çok iyi bakıldığı söylendi, içimi rahatlattı ama ondan ayrılmak zorunda kaldığıma halen çok üzgünüm. Nerede olduğu da maalesef söylenmiyor. Şuan olsa yine yeterince zaman ayıramazdım belki ama, özlem; mazaret kabul etmiyor.
Bugün düşüncelerden daha çok, duygularımı paylaşmak istedim. Resimde, özellikle poz veren küçük yaratık Doggy... Seni çok özledim.
- Toplam blog
- : 296
- : 6335
- Kayıt tarihi
- : 24.09.08
Bankacılığın stres ve yoğunluğundan fırsat buldukça, okumaya ve düşüncelerimi burada paylaşmaya ç..