- Kategori
- Gündelik Yaşam
Doğru dürüst hiç yarışmaya girmedim ben!...
Başkaları ile değil de kendimle yarışmayı tercih ederim ezelden, sanıyorum ki öncelikle budur neden…
Fazla da hasetlenip, kıskanmadım insanları, doğruyu söylemek gerek.
Ama, hiç de diyemeyeceğim, ilkokulda sınıf birinciliği rekabeti içinde olmadığım söylenemez, örneğin küme çalışmalarında bir yarışma düzenlemişti öğretmenimiz, sunuş şeklini de yaratıcılığımıza bırakmıştı.
Küme başkanı olarak, tarih ile ilgili konumuzu, günlerce drama şeklinde hazırlayarak sunmuştuk.
Diğer kümeler de farklı farklı şekillerde…
Puanlama içinde hazırlık, anlatım, soruları yanıtlama dibi değerlerin yanında üç puan değerinde de sunum notu bulunmaktaydı.
Üç not farkıyla Hande’lerin grubu birinci seçilmişti!
Ama bu adaletsizlikti!
En hoşuma giden tarafım bunu direkt öğretmenimle paylaşmaktı, mızıklamadan, cıyaklamadan…
Adaletsizlikti bana göre, çünkü Hande’nin mimar babası, o dönemler için çok yeni olan televizyonun bire bir ebatlarından bir maketini yapmıştı, hiç unutmam sınıfa da sunum öncesi kendisi getirmişti, kahverengi güzel bir televizyon maketi, ekran bölümü boş, diş macunu kapaklarından düğmeleri…
Masaya koydu Hande’nin babası, Hande ve ekibi sunumlarını bu ekran ardından yaptı!
Buluş çok güzeldi, çok etkileyici, muhtemelen emek gibi buluş da babasının eseriydi…
Demiştim ki öğretmenime, adaletsizlik bu, sunuş puanıyla onlar kazanıyor, ama emek onların emeği değil ki, Hande’nin babasının o üç puan!...
Ne kadar kanıma dokunmuş, vallaha hala içimin cızı azalmamış!...
Neyse efendim, bir de orta okulda bir şiir yarışmasına girmişliğim vardır ki, orada da üçüncü olmuştum, aslında herkes gibi okul, öğretmen şiirleri yazsam, birinci de olurdum belki ama sen kalk aşk şiiri yaz, eh.. Üçüncülüğü verdiklerine bile dua etmek gerek!...
Hakikaten, benim şiirlerim vardı bir zamanlar, lise sonuna dek yazılmış, kim bilir nerededir ki o defter?
Atılmıştır muhtemelen…
Uzun bir süre ara vermişliğim vardır bu işlere, birkaç sene öncesinde depreşti şiir yazma isteğim, kırk yaşında yeniden aşık olunca, denemelerimin yaşı henüz bir yaşını bile doldurmamıştır…
Bu gün yine bir birincilik aldım yaşını doldurmamış denemelerimden biriyle, üzerinize afiyet onu paylaşayım istedim.
Altı ay kadar önce bir iş network’üne üye oldum, sitenin bir de detaylı bir forum bölümü var ki, içlerinden en cazip gelenlerini seçtim ve onay aldım.
En cazip olanı kişisel gelişimdi, malumunuz az biraz ilgileniyorum o işlerle…
O bölüm içinde de konuyla ilgili kendi yazdıklarımızı paylaştığımız bir alan var, o alanın da geleneksel aylık yarışması varmış, meğerse…
İlk katıldığım aydan sonrası bir bilgilendirme geldi yetkili kişiden, bir yazım birincilik, bir diğeri üçüncülük kazanmış… Bana da ücretlilerin yararlanacağı haklardan bir ay boyunca ücretsiz yararlanma hakkı tanımışlar sağolsunlar da, pek de bir işime yaramadı benim, yok onun profiline bakayım, yok bu sektörde kimler varmış gibi bir meraka sahip olamadığımdan…
Aylar boyu, birinci seçildi yazılarım.
Pek de üzerinde de durmamıştım, ta ki geçen gün bir beyefendinin ne zamandan beri benimle yarışır durumda olmasını fark edene kadar…
Aaaa… Koskoca insanlar, resmen yarışıyorlar!...
Üstelik de burası bir kişisel gelişim forumu!
Breh breh…
Ekip kurmuşlar, komplolar düzenlemişler, hey Allah’ım yok mudur bunların başka işleri?
Neyse efendim, bunu fark ettiğimde, aman dedim kendi kendime, jüri görse bu çırpınışlarını da mutlu etse azıcık adamı…
İplememişler ama…
Neyse, bir süreliğine yarışmaya ara vermişler de, adam da azıcık nefes alacaktır muhtemelen, tabii ki derdi yarışmasız da yarışmak değilse…
Çok dedikoducu gördüm kendimi çok…
Bu da bana yakışmadı ya, neyse… Yazdım artık bir kere…
Sevgilerimle…
Gülgün Karaoğlu
Temmuz,12/08
- Toplam blog
- : 1269
- : 1343
- Kayıt tarihi
- : 18.09.07
İzmir, 1963 doğumluyum. Dokuz Eylül Üniversitesi İngilizce bölümü mezunuyum ve özel bir şirkette ..