Doğru düşünüp yanlış uygulananlar...

Merhaba, aslında ilk yazımın böyle bir konudan olması benim açımdan belki de çok hoş olmayacaktır ancak içimde bir ukde olduğu için siyasi gibi gözüken toplumsal içerikli bu konu ileride bu gibi konularla ilgili yazacağım bloglara da başlangıç niteliği taşıyacaktır diye umuyorum.

Bu ülke darbe, müdahale, develüasyon, kriz, terör, ayrımcılık gibi ilk duyulduğunda tedirginlik uyandıran sözcüklere bilindiği gibi çok alışkındır. Ancak 70'li yılların ortalarından özellikle de 1980 ihtilali sonrasında toplum olarak bu tür sözcüklerin dış güçler ya da içimizde yer alan karanlık güçler tarafından gündem değiştirmek, kaos oluşturmak, ülke düzeniyle oynamak, ülke olarak gelişmemizi engellemek gibi nedenlerle yapıldığını bilmekte, bırakın meclis oturumlarını, komisyonlarını, milli güvenlik kurullarını kahvehane ahalisinin bile başlıca konusu olmuştur.

Biraz tebeşir yutmuş hemen hemen tüm yurttaşlar özelikle son dönemlerde sanki kesin doğruymuş gibi ileri sürdükleri komplo teorileriyle kendi hayatındaki sorunlardan başlamak üzere var olan tüm problemlerin bu güçlere karşı koymakla engelleneceğini, devletin halkla işbirliği yapması gerektiğini savunarak konuşmalarına bir sonraki toplantıya kadar son verir.

Buraya kadar herşey tamam; toplum olarak biliyoruz, düşünüyoruz, birer istihbarat görevlisi gibi ince komplo teorileri üretiyoruz ve gerçekten bir sonuca bağlamamız gerektiğinde birbirine çok yakın paralellerde ülkemizin menfaatlerini şahsi menfaatlarden üstün tutarak konuşmalarımızı bitiriyoruz.

Peki biz niçin hala meşgul ediliyoruz? Niçin gündelik olayların etkisiyle oyalanıyoruz? Niçin hala bu ülkenin temel değerleriyle oynayanlara at gözlüklerini takıp yardımcı oluyoruz? Niçin yıllardır konuştuklarımızı sadece aile veya arkadaş toplantılarıyla sınırlayıp evlerde bırakıyor, dışarı çıktığımızda hiçbirşey bilmiyor, farketmiyor gibi davranıyoruz?

Nerede yanlış yapıyoruz ya da kaç doğrumuz var?...

Gerçekten bilinçli davranmak doğru düşünüp yanlış uygulamalar içinde bulunarak olmaz lütfen açalım artık gözümüzü, lütfen!...