Dosta doğru

Yoruldum hemde çok yoruldum. Düşüncelerim o kadar ağırlaştı ki onları taşımak artık beni çok yoruyor. İnsan bazen bir liman arıyor. Düşünmekten kurtulak ve düşündüklerini biriktirmekten kurtulmak için. Varlığımızı anlamlandırmak ve duygu alemimizde yaşanan fırtınalardan korunmak için ihtiyacımız olan bir dost değilmidir. Yeri geldiğinde güzellikleri paylaşmak ve yeri geldiğinde de omuzunda birlikte ağlamak. Ruhumuzun derinliklerinde kaybolmamak ve yeryüzünün aydınlığına çıkmak için gereken bir eldir dost eli.

Dosta doğru yürümek ve ona kavuşmak hatta sıkı sıkı ona sarılmak isterdim. Gerçek bir dost isterdim. Zamana beni harcamayacak ve varlığıyla daima yanımda olacak.

İçim sıkılıyor. Bir limon gibi. Suyunu sıktıkça posası kalıyor. İşe yarayanla işe yaramayan kısımları ayırıyorlar. Oysa onlar bir bütündü. Ne işe yarayan kısım nede posası tek başına bir anlam ifade etmez. Çünkü onlar birdi ve öyle güzeldi. İşte dostta öyle değil mi? İki dost bir bütündür. Ayrıldıklarında suda çıkmış balık gibi kalırlar ve fazla bir anlam ifade etmezler.

Yaşam insana çok acımasız davranıyor. Ne olursanız olun. İster zengin ister fakir, ister kadın isterse de erkek olun. yaşamın acımasız yüzü bir şekilde bizleri buluyor. Yaşamın zorlu virajlarında denge görevi görerek bizim virajlarda savrulup kaza yapmamızı engelleyen ve bizi her daim koruyan bir el vardır. Ve bu el bir dostun elidir. Onun eli bize güven ve cesaret verir.

Dost deyip geçmek ona hakaret olur. O kişi için kendisinin ta kendisidir. Yani bizim diğer yarımızdır. Ve biz neysek o da odur. Varlığımızla ve varlığıyla bir bütündür dostlar. Yaşam her ikisi içinde aynı şeyi ifade eder. Ve rüzgarlara karşı birlikte göğüs göğüse mücadele ederler. Böyle dostlukların kurulması dileğiyle sevgiyle yaşayın.