- Kategori
- Dostluk
Dostluk
Telefonları açmamıştı ama gelen mesaja çevap verip vermemek elinde olduğundan, mesaja bakmasında sakınca yoktu.
''Bana cevap vermek zorunda değilsin ama sana ulaşamayınca endişelendim. Sesini duymak istiyorum sadece, son bir kez daha çaldıracağım''
Aynı anda telefon çaldı. Bu kez açtı.
''Seni rahatsız etmek değil niyetim. Ama sabahtan beri evden aradım, ofisten aradım, cepten aradım; sana ulaşamadım. Msn'de kapalı. Seni merak ettim.''
''Evdeyim, sadece otuyorum''
''Geleyim mi?''
''Sen bilirsin.''
''Geliyorum''
.........
Kalktı, kapıyı açtı. Birbirlerine baktılar, hiç konuşmadan içeri geçip oturdular.
Tanıyorlardı birbirlerini. O yüzden bu hiç konuşmadan birlikte oturma seanslarını yaşamak onlara garip gelmiyordu.
Saatlerce oturdular.
Tırnaklarını kemirdi, başını ellerinin arasına aldı, iki büklüm oldu bazen sıkıntıdan kendini hırpalarken, kalktı sigarasını yakıp hızlı hızlı çekti, yumruklarını sıktı, gözlerini tavanda gezdirdi öfkeli öfkeli.
Arkadaşı sadece bekledi, bekledi...
Ve nihayet ağlamaya başladı. Önce hırsla öfkeyle, sonra acıyla karışık sarsıla sarsıla...
Bitmişti kendisiyle konuşması ve finali de yaşamıştı.
Arkadaşı yine bekledi.
Kalktı, yüzünü yıkadı. Giyindi, saçını topladı.
Arkadaşı kahveyi de hazırlamıştı o sırada. Oturup birlikte içtiler yine hiç konuşmadan.
''Çıkalım mı'' dedi arkadaşı. ''Biraz hava alırız''
Gülümsedi.
''Teşekkür ederim'' dedi.
Onlar dosttu, konuşmadan da birbirlerinin sıkıntılarına ortak olabilen; konuşmadan birbirlerine çok şey anlatabilen; konuşmadan ''ben seni seviyorum'' diyebilen...
Onlar gerçek dosttu. Sadece varlığıyla bile destek olabilen...
Herkesin böyle bir dostluğu yaşaması dileğiyle.
- Toplam blog
- : 240
- : 1628
- Kayıt tarihi
- : 18.08.06
Zamandan şikayet ederken, ne kadar hızlı aktığını fark edemeden geçmiş yıllar. Kırklı yıllar, kır..