Dostum musun ?

Öfke. İnsanın başına beladır. Zarar verir, faydası yoktur. Birisine kızarsınız, ama ona değil de başkasına patlarsınız. Kan beynime sıçradı dersiniz. Bazen de en sevdiğiniz insana kızarsınız ama kıyamazsınız. Ama o size kıyar. O dost gerçek dost mudur ? Sizi uyarmak ister ama yanlış yöntemle. Kırarak , inciterek. Belki kendisi sizi kırdığını anlayamaz ama kırmıştır çoktan. Onu hoşgörmek , affetmek size kalmıştır artık. Mesela ben yapı olarak insanları kolay kolay kıramam. Kıyamam. Ama bazen bu bana zarar verir, hatta kullanıldığım hissini bile verir. İnsan işte türlü türlü halleri vardır.

Kendinize hiç sordunuz mu doğru kişiyle mi arkadaşlık kuruyorum diye ? Bana dost mu, yoksa gerçekdışı mı yakınlığı ? Ya da ben ona gerçek dostluk verebiliyor muyum ? Beni seviyor mu gerçekten yoksa beni kandırıyor mu ? Zaten bu dünyada iyiler kaybetmiyor mu herzaman ? Dünya kötülerin dünyası olmuş. Dur diyen yok. Dur diyene de destek veren az. Azınlık var , çoğunluk yok. ( Müstesnalar bunlardan ayrı yerde. )

Bunları neden mi yazdım ? Kendimi kötü hissettiğim anlarda yaptığım şeyi yapıyorum. Sadece yazıyorum. Belki de içimi böyle boşaltabiliyorum. Söylemediklerimi, bahsedemediklerimi kelimelerle paylaşıyorum. Kötü hissetmemin sebebi belki de kafama fazla takmamdan dolayıdır ne dersiniz ? İnsan arkadaşını, dostunu hangi hallerde affeder, boşver takma kafana der ?