Dünya durdu, ben durdum

Her şey birden oldu. Bir gün hiç hazır değilken. Dünya dönüyordu ben durdum.  Sadece seyretmek için, bir nefeslikti  her şey.  Hani hızlı trenler geçer,  sen sadece bakarsın, insanlar görmez seni, hızla gitme peşindedir hepsi. Dünya dönerken bir sarhoşlukmuş yaşam. Ayılıp hızla kaçmak istedim . insanların gitmediği yerlere doğru koşmak, koşmak , dünyanın sınırından sıçramak aklın ulaşamadığı yerlere. Aklımdan kaçtım, kendimden kaçtım, insandan kaçtım.

Modern yaşamın getirdiği, eğitimli, akıllı insanlar topluluğuydu hepsi.  İyi giyimliydik hepimiz ve gizli numaralar verilmişti her birimize. Bazıları gür sesleri ile bağıra bağıra yürüyorlar, bazıları dilsiz, hep birbirlerinden korkarak yaşıyorlardı. Ben kendimden korktum.  Kendim olmak demek çok zor bir sözdü. Zor sözler aklımı karıştırır, oradan gelir ta  yüreğimin ortasına oturur. Sözcükleri hep severim ve hep korkarım onlardan.

Beynimde yüzlercesi var. Sonra ustalara bakarım, söz ustalarına, iyi kitaplara bakarım. Hayranlığım artar, o sözlerle inşa edilen hayatlara bakmak ise uçurumlara bakmaktır. Derindir, dipsizdir. Belki de sonsuzluk sevdiğim için. Dünya sınırları ile döner. Kentleriyle, insanlarıyla, belleğiyle döner. Ben şimdi durdum.  Hani bilmediği bir istasyonda inip ne yöne gideceğini bilmeyen bir yolcu gibi. Sadece bakıyorum ama telaşsız. Telaşlı günlerimi yanıma almadım çünkü. Artık yavaş ve telaşsız benim için yaşam. Zaten yanımda hiçbir eşya da yok, sadece gözlerimi aldım. Gözlerim ne aradığını bilirler. Dünya döndükçe bir görünür bir kaybolur aradıklarım. Ben kaybolanlarımı ararım, bir saklambaç oyununa döner her şey. Saklanırsan birileri gelir seni sobeler. Kim ebe olacak? Ben ebe olamadım hiç. Sadece sobelendim yıllarca.

İyi Tanrılar bulsun beni. Akdeniz’in sularında yeniden kutsansın insanoğlu. Birden arınalım bütün kötülüklerimizden. Ah… yeniden yazılsın trajediler hep iyilik üzerine.  Durduğum noktada sözcüklerim şiir oldu. Oysa şiir yazamam ben.  Ruhumda hep şiir beslerim. İmgelediğim sözcüklerimi kimseye gösteremem. Ruhumun görüneceğini düşünürüm. Çırılçıplak kalmış gibi utanır insan ruhunu göstermekten. Ama mutlaka çıplak kalır insan ve hızlıca örtünmek ister. Aşkı isteyip ondan kaçmamız bu yüzden. Ya da aşk terk eder bizi üzerimize koskoca bir dünyayı örterek.

Dünya döndü, ben durdum.  Uçsuz bucaksız bir maviliğe bakar gibi, yıldızlı bir geceyi seyreder gibi bakıyorum . Gözlerimden içime akıyor, baktıkça koskoca bir dünya eriyor içimde. Ruhum ruhuna karışıyor. Anlar gibi oluyoruz birbirimizi. İçimizi rahatlatıyor  bu kabulleniş.  O dönmeye devam ediyor. Ben gözlerimi kapatıyorum bir el değiyor yüreğime.