Duruş

Aşk ve kan ne kadar birbirine yakın aslında. İkisinin de rengi kırmızı mesela. İkisi de birbirine muhtaç. Biri kanatmak, diğeri kanamak için. Birinden biri olmadan yaşayamıyoruz. Aşkız, kanız. Geri kalan parçalarımız hep devam edebilmek için zaruri birer detay. Sonra yavaşlıyor herşey. Zaman hızlanıyor sanıyoruz böyle olunca. Aldanıyoruz. Bazımız kanıyor bazılarımız kanmıyor buna. Herşey böylece ikiye ayrılıyor. Sonra olgulara veriyoruz isimlerimizi. İyiye ve kötüye, çirkine ve güzele, dosta düşmana. Sürüp gidiyor böylece....

Sanki öylesine sarhoş olmuşum da, bir türlü ayılamıyormuşum gibi. Yıllar boyu birer perde gibi gölgeleniyorum.

Sonra birden devam ediyorum. Bir anda kokular ve renkler degişiyor. Dokunuşlar farklılaşıyor. Artık isim vermiyorum onlara. Bir taş alıyorum hışımla yerden, sapanıma yerleştirip telaşla fırlatıyorum. Daima şaşırıyorum hedefi.

Sayfaları karıştırıyorum dünyalarca dolduğum, fakat hepsi boş çıkıyor. Çağlarca yürüdüğüm bütün yollar yabancı bir gezegen oluyor. Tanrı oluyorum bir anda. Tanımsız, bilinmez... İlerleyip bakıyorum bütün sokaklarda dansediyor insanlar. Başlarının sallanışından anlıyorum. Yüzlerinde garip birer tebessümle omuzlarımdan çekiştiriyorlar beni. Dans et diyorlar!... Edemiyorum, kaybetmişim bütün edilgenliğimi...

Bir fısıltıyla irkiliyorum. Bir el uzanıyor sisin içinden ve diyor ki ;

'Kendini tanımaya en yakın olduğun an, kendine en çok yabancı olduğun andır... '

Elimi uzatıyorum....

Gözleri gülüyor...