- Kategori
- Deneme
Düşlerimiz
Düşlerimiz vardı. Gök gürlüyordu. İçimizde bir çocuk, evde saklanacak yer arıyordu; korkuyordu. Düşlerimiz vardı. Şimşekler düşüyordu geniş tarlalardaki tek tük ağaçlara. İçimizde bir çocuk, bulduğu yerde sessizce oturuyordu; korkuyordu.
Her şey bitip sessiz, ılık bir yağmur yağmaya başladı. Düşlerimiz ıslanıyordu. Gök gürlemiyordu. Küçük çocuk, saklandığı yeri çoktan terk etmişti. Biz, korkuyorduk.
Ellerimizi dizlerimize kenetlemiş, bulduğumuz yerde saklanıyorduk. Şimşekler çakmıyordu ama korkuyorduk. Ilık yağmur dinmiyordu. Küçük çocuk cam kenarında yağmuru izliyordu gülümseyerek, korkmuyordu...
Ilık yağmur sustuğunda, saklandığımız yerden çıktık. Ellerimiz titrerken zar zor adım attık. İçimizdeki çocuk, saklandığı yeri çoktan unutmuştu. Düşlerimiz artık "yok"tu. Yalnızca korkuyu silmeye çalışan çığlıklar vardı. Bu çığlıkların sildiği bizdik; korku ise hep vardı. Yağmur hızlandı, ılık yağmur, sessiz değildi artık. Usulca değildi adımları. Ayağında postallarla koşarak iniyordu yere, geniş tarlalara.evimize... Ve çığlıklar, saklandığımız yeri de siliyordu: siliniyorduk! Çığlıklar... Onlar varlığımızı bastırıyordu. Elimde mavi bir kalem kalıyordu... Biz silinirken, içimizdeki çocuk, yüzünde geniş bir gülümsemeyle şimşekleri avuçlarına topluyordu...
Her şey bitip sessiz, ılık bir yağmur yağmaya başladı. Düşlerimiz ıslanıyordu. Gök gürlemiyordu. Küçük çocuk, saklandığı yeri çoktan terk etmişti. Biz, korkuyorduk.
Ellerimizi dizlerimize kenetlemiş, bulduğumuz yerde saklanıyorduk. Şimşekler çakmıyordu ama korkuyorduk. Ilık yağmur dinmiyordu. Küçük çocuk cam kenarında yağmuru izliyordu gülümseyerek, korkmuyordu...
Ilık yağmur sustuğunda, saklandığımız yerden çıktık. Ellerimiz titrerken zar zor adım attık. İçimizdeki çocuk, saklandığı yeri çoktan unutmuştu. Düşlerimiz artık "yok"tu. Yalnızca korkuyu silmeye çalışan çığlıklar vardı. Bu çığlıkların sildiği bizdik; korku ise hep vardı. Yağmur hızlandı, ılık yağmur, sessiz değildi artık. Usulca değildi adımları. Ayağında postallarla koşarak iniyordu yere, geniş tarlalara.evimize... Ve çığlıklar, saklandığımız yeri de siliyordu: siliniyorduk! Çığlıklar... Onlar varlığımızı bastırıyordu. Elimde mavi bir kalem kalıyordu... Biz silinirken, içimizdeki çocuk, yüzünde geniş bir gülümsemeyle şimşekleri avuçlarına topluyordu...
- Toplam blog
- : 14
- : 297
- Kayıt tarihi
- : 02.10.08
Yüksekokulda son senem. Dramaturji, deneme, şiir, öykü çalışmalarım devam etmekte...