- Kategori
- Gündelik Yaşam
Duyabildiğim tek öfke!
Öncelikle ruh halimi kısaca şöyle özetleyeyim: Elindeki tüm para ile gider alış-veriş yaparsın, aldıklarını ayıklar, temizler pişirirsin; ortalığı derler, kendine çeki düzen verirsin koşturarak…
Masayı kurar, mumları da tam vaktinde yakarsın ki o arada telefonun çalar: “Tatlım, bizim işimiz çıktı, gelemiyoruz!”
İşte, aynen o çöküş durumu!
Gerçi benim çöküş durumum bir yemek hikayesi kadar basit değil ya, maksat ruh halimi anlatmak!
******
Öfkelenmeyi özel hayatımda beceremedim ben; “Kırılmayı” bildim bir tek!
Neden kırdı diye öfkelenmeksizin…
“Kızım, senin sinirlerin alınmış!” diye höykürürken en yakın arkadaşım haklıymış; sinirlenemedim şöyle rahat rahat kimselere…
“Kim bilir ne derdi vardı da benden çıkartmaya çalıştı” gibi bir soru kıvrım kıvrım dolaştı içimde zira; ille de anlamak, ille de çözmek gibi de önüne geçilmez bir uğraşım vardı ki zaten çocukluğumdan belliydi: Hangi çocuk düğüm çözmekten zevk alır?
Hala da severim o karışmış yumakları, kabloları falan çözmeyi; nasıl bir keyifse artık!
******
Bu çökmüş ruh halimle yazdığım yazıdan pek bir hayır gelmeyeceğini peşinen söyleyeyim: Hani; beklentinizi yüksek tutmayınız, efendim, isterseniz bu satırdan sonra başka bir linki tıklayabilirsiniz. (Alınmam, gücenmem; zira ben bile bir sonraki satırda ne yazacağımı bilmiyorum!)
******
Hal böyleyken “Kin”, “Nefret” gibi duyguları da duyamadım!
En fazla hali ile en çok kırıldığım kişilerin beni anlamalarını istedim; size komik gelecek belki ama “rüyalarında ne kadar üzüldüğümü görsünler” gibi isteklerde bulundum!
Daha fazlasına ne dilim ne de gönlüm el vermedi!...
Hoş, borcu olan da borcunu ödemedi, hakkımı yiyen de “Bir özür borcum var!” demedi!
“Rüyalarında görmediler sanırım!” gibi safça bir fikir sunmayacağım elbette; kişilerin uykuları ve rüyaları da kendilerine benzer zira!
******
Bu yazı hiçbir yere gitmez; yalnız ne ilgi ve ne alaka varsa Fransa’da suikasta uğrayan kızlar bana Defne Joj Foster’ın ölümümden sonra yazılan “Su testisi su yolunda kırılır” makalesini hatırlattı: Makalenin yazarı Hıncal Uluç’tu ve o yazısı ile acayip tepki aldı; ben de dahil!
Şimdi; “Su testisi su yolunda kırıldı” diye Hıncal Uluç yazar mı? Yazarsa alkış mı, yoksa, kış kış mı toplar?
******
Terör örgütü mensupları ölümü göze alarak yaşamlarını idame ettirirler: Ya ölecek ya da öldüreceklerdir!
******
Toplum içinde her gün aşk uğruna, para uğruna, parasızlık uğruna, cehalet uğruna onlarca, yüzlerce mevta veriyoruz.
İçlerinde koruma isteyen kadınlar var, soruşturmaları devam ediyor; kadınlar öldürüldü gitti!
******
Duyabildiğim tek bir öfkem var; o da insanlara yapılan zararlara!
Misal; ne bir rapora ne de bir genelgeye ihtiyaç duyuyorum: Çernobil sonrasında Karadeniz bölgesindeki kanser vakalarının çokluğuna direkt olarak şahidim!
Oğlumun babası Giresun’lu, kaç tanıdığım kişinin kanser nedeniyle hayatını kaybettiğini ben biliyorum; tanıdığım kişilerin kanser ile kaybını ortalamaya koyarsam yüzde yetmişi falan bulur, tahminen…
*******
Ayrıştırma bir çeşit kanser vakası; işledi mi hücrelere atılmıyor!
Çernobil’de olduğu gibi yine yalanlanıyor ancak sonuçlar yıllar içinde kendini gösteriyor!
“İmralı” da insanın inancını zorluyor; “Gör bak, Apo aklanacak; hatta CHP bu konuda destek vermeye zorlanacak ve tarih “CHP Apo’ya özgürlüğünü tanıdı diye yazacak” diyen arkadaşım haklı çıkar mı, bilemem, lakin ayağımızın altı kaygan zemin; masayı hazırlarsın, mumları yakarsın lakin bir telefon gelir: Gelemiyoruz!
*******
İnsanın en büyük zorluğu güvensizliktir; bir iş, cüzdan, bir sevgili, eş; aile, dost, memleket, devlet…
İlle de bir şeylere güvenme ihtiyacımız var; ne kadar azalırlarsa o kadar korkuyoruz!
Bu korkuları da seven, besleyen insanlar var; genç kızlara dadanan erkekler için çantada kekliktir mesela, siyaset babında da olanı, bi zahmet, siz düşünün!
http://twitter.com/Gulgunkaraoglu
gulgun_2006@hotmail.com
- Toplam blog
- : 1269
- : 1343
- Kayıt tarihi
- : 18.09.07
İzmir, 1963 doğumluyum. Dokuz Eylül Üniversitesi İngilizce bölümü mezunuyum ve özel bir şirkette ..