- Kategori
- İlişkiler
Erkekler ağlamaz
Dün ilk defa konuştum pınar gözlümle.
Daha doğrusu o konuştu ben dinledim. Düşünmek bile istemediğim bazı şeylerden bahsetti.
O kelimeleri sevdiğimin dudaklarından duymak nasıl canımı acıttı anlatamam ve daha fazla dayanamadım özür dileyerek telefonu kapattım.
Akşama doğru tekrar konuşma fırsatımız oldu.
-Aloo
-Aloo
-Telefonu neden kapattın?
Benim için zor bi soruydu..Ne denirdi ki böyle bir durumda.Cevap beklemeden devamını getirdi.
-Ağladın deme.
Erkekliğe toz kondurmayacağız yaa:)
-Erkekler ağlamaz kızım.
Aslında erkeklerde sulu gözdür.Ağlarlar, ama hep kuytu köşe yerlerde, yalnız kaldıkları zaman.
Güçsüz kaldıklarının bilinmesini istemezler.
Sevdiğim güldü.
-Bak ben senin ağlamanı istemiyorum, bundan sonra bende ağlamayacağım...
Bu işte bi gariplik vardı.Benim söylemem gerekenleri o söylüyordu bana.:)
O kadar güzel şeylerden bahsediyordu ki.(yıkıldığımı hissetmiş olmalı)
Resmen tuttu kolumdan kaldırdı beni, silkeledi.Kendine gel bu kadar çaresiz olamazsın der gibi.
Ona söylediklerim aklıma geldi.
umudunu kaybetme,
ayakta kal, sabret ve daha bir sürü şey.
Sevdiğim umudunu kaybetmemiş ve ayakta kalmıştı.yıkıldıgımı anlayıncada ayakta tutmaya çalışıyordu.
BAŞARDIDA....
Not:Dün şekerini kaybetmiş çocuklar gibiydim.