Evcilik oyunu muydu? Yoksa evlilik oyunu muydu? Bu dramın nedeni

Ankara’daki en eski çocuk hastalıkları hastanesindeyim bu sabah. 

Arkadaşımın odasına gitmek için geçtiğim polikliniklerin bulunduğu salon,  

anne ve çocuklar ile dolup taşmıştı. Kim bilir bir gün önceki anneler gününü nasıl 

geçirmişlerdi? Sorsan ne dertler sıkıntılar çıkardı. Dertler farklı olsa da öz aynıydı. 

Çocuklarının sağlığı… 

Emek emek büyüyor çocuklar, yılların nasıl geçtiğini anlamadan yaşlanıyor kadınlar. 

Arkadaşımın odasına geliyorum, henüz viziteden gelmemiş bekliyorum. 

Yan taraftaki doktor odasından çıkan kadın; “çok şükür kalbi delik değilmiş” deyip 

sevincini benimle paylaşıyor. Onun sevincine ortak olmaya çalışsam da Ankara’nın kapalı havası gibi ruhum. Dinleyeceğim, öğreneceğim bir drama hazırlık yapar gibi. 

Tanıdığım en iyi anne, melek kadın ve en güzel çocuk hekimi arkadaşım geliyor. 

(Arkadaşım olduğu için değil tanısanız sizde aynı şekilde düşünürsünüz) Ama yüzündeki sıkıntı her zamanki sevecenliğini gölgelemişti. 

Anlattı … .Etkilenmemek mümkün müydü?. 

12 yaşındaki kız çocuğunu karın ağrısı ve bulantı şikayetleriyle hastaneye getirmişler. 

Gereken ilk müdahaleler yapılmış, midesi yıkanmış kan tetkikleri alınmış ve ailesine şikayetleri sorulmuş. Aile; aniden böyle olduğunu söylemiş. Kan sonuçlardaki değerlerin anormalliği hastalığın nedenini anlamaya yetmemiş ve yoğun bakımdaki kız çocuğunda bilinç kaybı başlamış. Durumu gittikçe kötüleşmeye başlamış. Bilinç kaybının yaşandığı sırada kızın, elini karnına götürüp “bebeğe ne olacak “ şeklindeki yarı anlaşılır konuşmaları sonucunda aileyi tekrar sorguladıklarında; 

Çocuğun FMF (Ailevi Akdeniz Ateşi) hastalığı olduğunu ve kullandığı ilacı (kolşisin) fazasıyla aldığı, üstelik annenin bundan haberdar olduğu ortaya çıkıyor. 

Yani intihar!!! 

İntiharın nedeni ise, 12 yaşındaki kız çocuğunun, 12 yaşındaki erkek arkadaşından hamile kalmış olması!!! 

BİR ANNELER GÜNÜNDE Ankara’nın göbeğinde yaşanan bir dram. Hangisi daha trajik? 

Anneliğini reddeden bir çocuğun çözümü mü? 

Durumu bilip çözüme göz yuman bir anne mi? 

Bir çok çözümün içinde yaşanan çözüm bu olmamalıydı. Söylenecek çok şey mi var yoksa hiçbir şey mi? 

Hangi anne göz yumar çocuğunun ölümüne? 

Hangi yürek dayanır bir çocuk annenin bulduğu çözüme? 

* 

Mayıs 2011 / Kurşun