- Kategori
- Edebiyat
Eylül vedaları ve nisan buluşmaları
Kendimi bildim bileli onu çok sevdim..Hayrandım ona. En son bu hafta sonu Foça da buluştuğumuz da , o beni, ben onu bırakmak istemedik. Üstelik iki hafta önce yine birlikteydik. Hergün birlikte olduğumuz da bile birlikte yapacak bir şeyler buluyoruz..
Her zaman olduğu gibi önce ayaklarıma dokundu, sonra bileklerime , dizlerime , sonra dayanamayıp kendime onun kollarına atttım. Bu sene bu son buluşmamız, seneye nisan ayına kadar sana gelemem
dediğimde her ayrılığımdaki gibi kızdı. Haftaya yine gel diye ısrar etti. Ortalık çok sessiz ve tenha hava da çok güzeldi.. Ben biraz daha onunla kalayım diye , bütün güzelliğini takındı. Ben se, biraz korkuyordum ondan. Her zaman ki gibi ayaklarımı yerden kesmesine izin vermedim.
Buz gibi halini nasıl da özlemişim. Bu tutku, başka bir şey , hele bir de arada ayrılık olacağını bilince , ayrılışlarımız böyle tekrarlı oluyor. Tekrar tekrar atıyorum kollarına kendimi, Ayrılmak isterken şaka yapıp tekrar kandırıyor beni.
Annemin söylediğine göre 3 yaşımdan beri onunla arkadaşmışım. Ancak babam alırmış beni onun kollarından.
Bir keresinde şakalarından birini yapıp , havuzda batırmış beni , hatırlıyorum . Ben 7 yaşlarında falandım.
Ölmek üzere olduğumu hatırlıyorum. Havuzun dibine yatmıştım, Son bir deneme ile elimi kaldırdığımda ,
annem bileğimden çekip çıkarmıştı beni. Ve onunla oyunlarımıza sınır getirmişti.
''Büyüyene kadar benim gözümün önünde oynayacaksın ''demişti.Çok korkmuştu. Bende biraz tırsmıştım , sonra geçti tabi. Hep ona yakın yerlerde oldum. Bir tek üniversite sıralarında ayrıldık onunla, ama her hafta sonu gelir görürdüm.
Büyüdüğüm içinde kimse ona tutkuma karışmıyordu. Kokusunu içime çekip, rüzgarda kalmaya bayılırdım..Bir de uzakta aklıma gelirse, kokusu aklıma düşerse, nasılsa özlerdim onu.
Evet deniz sevdamdan bahsediyorum. Geçen hafta pazar günü , son kez deniz sefası, diyerek , Foçaya kaçtık. Bizim evde herkes deniz aşığı, İki çocuğuma da yüzmeyi ben öğrettim , yeğenlerim, kamptaki öğrencelerim, denizde çocuğunu yüzdürmeye çalışan herkes öğrencim oluverir. Her sene üç beş çocuk, hatta bilmeyen yazlık komşularımın ve arkadaşlarımın öğretmeni olmuşumdur.
Bu sene, denizle Foça da vedalaştık. Seneye Nisana kadar sadece uzaktan diyerek .Her sene eylül ortaların da herkes böyle bir veda yaşar. Bu hafta da , denize giren fazla kişi yoktu..Bir ara , koca koy da 3 kişiydik.
Sonra , 2 saat kadar da Foça nın içinde dolaştık. Oruç tutamadığım bir gündü. Balık yemek istedik, giritli , giritlide oturur yer. Ama , ramazan günü , balıkları rakısız ağlatmayalım dedik. Balık halinden balıklarımızı alıp döndük
Dönüş yolunda , eski bir taş ev gördük. Satılıkmış.
Kimbilir, kısmet.
Sevgilerimle ayşe
- Toplam blog
- : 141
- : 1767
- Kayıt tarihi
- : 08.03.07
Önce anneyim, sonra eş, abla ve annemin kızıyım. Elbette yazmayı ve okumayı seven biriyim. Emekliliğ..