- Kategori
- Teknoloji
Facebook sen hatıralarımın katilisin
2007 yılının yaz aylarıydı.
Çevremden duymaya başlamıştım.
Facebook diye site açılmış, çok düzgün seviyeli bir site.
Nick kullanamıyorsun, sadece kendi ismin, soy ismin.
Aşk siteleri gibi değil.
Eski arkadaşlarını buluyor herkes.
Sitenin amacı sadece sosyalleşmek...
Çevremdekiler üye oldu.
Ben bekledim, gözlemledim.
Her gün eski arkadaşlardan biri üye oluyordu sisteme.
Uzun yıllar sonra karşılaşılıyordu,
Buluşulup sohbet ediliyordu eski günlerden.
Baktım site tamamen sosyalleşme amaçlı.
Üye oldum.
İlkokul, ortaokul, lise sınıf ve okul arkadaşlarım,
Aynı futbol takımında oynadığımız, tekmelikleri paylaştığımız arkadaşlarım
Hepsini buldum, ekledim
Yıllar sonra görüşmenin, konuşmanın heyecanını hissettim.
Çocukluk günlerimi çok önemserim,
O günleri tekrar yad etmek istedim.
Ama hatıralarım bir bir gözlerimin önünde yok oldu.
Eski o çocukluktaki saflık kaybolmuştu herkeste.
Kimi ilkokulda sevdiği kıza aşkını ilan ediyordu.
Kimi ben çirkindim çocukken birde şimdi görün diye ispat çabasına giriyordu.
Kimi bana inek diyordunuz şu üniversiteyi bitirdim, şu işe girdim diye nazire yaparken
Kimi bana tembel diyordunuz, bakın da görün kariyerimi diye kelimeleri büyük harflerle yazıyordu.
Tekrardan konuşma fırsatı bulduğum için sevinmem gerekirken
Hatıralarımdakilerden farklı insanları karşımda bulmak beni çok üzmüştü.
Sonra arkadaş sayısının fazla olması önemsenmeye başladı.
Herkes sadece siması tanıdık gelen biri olsa bile birbirini ekledi.
Facebookta arkadaş olanlar yolda karşılaştıklarında (face to face geldiklerinde) selamlaşmadılar bile.
Canı sıkılıp konuşacak online arkadaşı olmayan yazıyordu sadece.
Yada bir işi düştüyse o zaman ulaşıyordu facebooktaki arkadaşlarım.
Yanımda işyerinden 4-5 arkadaşım vardı.
Dedim ki test yapıyoruz.
Kimine hatır mesajı atıcağız, kimine buluşma teklif edeceğiz.
Facebookta listemdeki bütün bayanlar arkadaşımdı art niyetsiz yaklaştım hepsine.
Yaklaşık 375 kişinin çok azı hızlı dönüş yaptı.
Çoğu eski arkadaşım hiç cevap vermedi.
Bir hafta bekleme süresi doldu.
Facebook durumuma dikkat çekecek bir mesaj yazdım.
" Acele personel alacağız, gece-gündüz vardiyalı çalışacak, ücret çok yüksek, ilgilenenlere iletin CV ' lerini mail atsınlar. "
İnanın bu açıklamayı yazdıktan sonra bilgisayar kilitleniyordu.
Bir haftadır mesajıma cevap vermeyenler,
Konuşmalarını sevgi sözcükleriyle süsleyerek mesaj atmaya başladılar.
Telefon numaramı verdiklerim telefonla aramaya başladılar.
Herkese CV gönderttim, bir hafta beklettim.
Bir hafta boyunca telefonlarım susmadı, mesaj kutum hiç boş kalmadı.
Bir hafta sonra başvuruların hepsine yetersiz bulundu cevabı verildiğini ilettim.
Tahmin ettiğim gibi bir daha hiç aramadılar, mesaj kutum hep boş kaldı.
Onlar iş için yetersiz bulunduklarını biliyorlar.
Ama arkadaşlık için yetersiz bulundular.
Sonra facebook hesabımı kapattım.
Facebook, sen hatıralarımın katilisin.
Zihnimdeki masum çocukluk fotoğraflarındaki yüzlere vampir dişleri ilave ettin.
Facebook sen benim hatıralarımı mahvettin...
- Toplam blog
- : 161
- : 1259
- Kayıt tarihi
- : 03.05.11
İzmir Karşıyaka'da yaşıyor Maliye mezunu http://www.karsiyakahaber.com/ yazarı ..