Fotoğraftaki izler...

Bazen cok sevdiğimiz insanların nasıl bir özel hayat içinde olduklarını sadece fotoğraflardan çıkartmaya çalışırız. İyi biri mi, masum mu(?) güçlü bir yapıya mı sahip, kaşı gözü güzel mi?

Hatta öyle bir geçmişe dayanir ki bu durum yıllar öncesinde teknolojinin geride olduğunu ya da hiç olmadığı (!)dönemlerde kişiler birbirlerini fotoğrafta tanır ve aşık olurlarmış.. Ondan olsa gerek aşkları ömürleri boyu sürerdi. Çünkü hergün birbirlerini göremezler, hissedemezler ve özlerler. Bu da bir anda herşeye sahip olup bıkma ya da sıkılma gereksinimini ortadan kaldırdığı için heralde..

Günümüzdeki Cips muhabbetleri misali süren aşklar, sakız gibi çiğnenip atılan sevgililer...

Herneyse konumuza dönelim...

Kimi zaman çok sevdiklerimiz yanımızda olmadığı zamanlarda onların fotoğrafları ile hasret giderir, ağlar ve o kağıt parçasını öpüp koklarız. Ama malesef ki artık teknolojimiz sağ olsun onu dahi yapamıyoruz.. Düşünsenize hergün bilgisayarınızı öptüğünüzü....:))

Kim bilir kaç aşık şarkılar yazmıştır o resimlere bakarak, ya da kaç anne özlemini dindiremese dahi avutmaya çalışmıştır kendini... Hayatlar akıp gider ve belkide alacağı bir nefesle dahi yaşama sevgisini kendine kazandırdığı diğer yarısı göçüp gitmiştir dünyadan... İşte o fotoğraflar o zaman öyle paha biçilmez bir değere sahip olurki. Elinizde tuttuğunuzu Mor dağlardan kopup gelen ilahi tanrı dahi satın alamaz sizden...

Gülüyor işte tam o an, bakıyor gözlerini hiç kaçırmadan, konuşuyorsun onunla o senin sözlerini hiç kesmeden dinliyebiliyor saatlerce... Dokunduğunuz zaman yüzünün kıvrımlarını hissedebiliyorsunuz kafasını geriye çevirmiyor, ağlıyorsunuz hiç ama hiç utanmadan..

Kimi zaman şerefine kadeh kaldırıyor ve sana işte o muhteşem sıcak bakışı ile bakıyor...

Şarkılarda anlatılanlar fotoğraflara saklanmış aşklar, özlemlere hitaplar fotoğraftaki özlenenlere..

Bunların bir eşi daha olabilir mi?...