- Kategori
- Şiir
Gecenin içinden
Nefesinin sıcaklığında demlenip doldurdum yüreğimi
Her bir heceye bölüp atışını paylaştım seninle
Sevgi çeşmesine dayayıp ağzımı, içtim kana kana
Sonra bal damıtıp akıttım ağzımdan
Yaprak olup yeşerdim dal ucunda, ergüvanlara karıştım
Saçaklarından maviler sarkan çatılardan korkmadım
Solmasın diye şafağın rengi aydınlığı çoğalttım
Buzları erittim bir sözümle, cemre olup düştüm
Kırdım aynaları umudu yeniden dirilttim
Her çiçekten bir renk alıp renk renk bir dünya çizdim
Kanat oldum kuşlara baharlar getirdim
Uçarken bahar kokulu dağların üzerinde
Yorgun ezgilerde buldum kendimi
Yıktım tüm tabuları devrimler yaptım
Gecenin kulağına sevdamı fısıldadım
Kırmızı karanfilli barış rüzgârlarına dokundum
Yaktım tekrar sönen yıldızları
Karanlıkları yırtıp aydınlığa çevirdim
Ay ışığından geçip güneşi doğurdum
Keşkelere yaslanmadım hiç
***
Sen kim bilir gecenin hangi noktasındayken
Ben kendimi şafağın kollarına bıraktım
- Toplam blog
- : 249
- : 3042
- Kayıt tarihi
- : 19.03.11
Doğup büyüdüğüm şehirde, İstanbul'da yaşıyorum. Emekliyim. Gezmeyi, görmeyi, keşfetmeyi sevdiğim ..