- Kategori
- Anılar
Geçmişe ait bir ANIM
Vurukduk Ey Halkım Unutma Bizi !!!
Mutfakta bir televizyon 37 ekran...
Birden yayın kesiliyor, son dakika diye alt yazı geçiyor. Cumhuriyet Gazetesi yazarı Uğur Mumcu bombalı saldırıya uğradı yazıyor.
Masada herkes birbirine bakıyor, boğazlarda bir yutkunma hissi, salona geçiyor herkes büyük televizyondan izlemek için. Babam hemen fırlıyor evden karlı sokağa gidiyor. Orana Uğur Mumcu'nun sokağına...
Ben pek anlayamıyorum annemin, teyzemin gözleri dolmuş ama gözyaşı bir türlü düşmüyor yanaklarına...
Herkes şok içinde ...
Sofrayı bile toplayamıyor kimse. Babam o gün arkadaşlarıyla Uğur Mumcu' nun evinin önünde nöbetteler belki başka bir saldırı olur diye. Akşam hava kararıyor karlı sokaktaki diğer binalardan komşular termosla çay getiriyorlar babamlara; karşılıklı ağlıyorlar ....
2 gün sonra büyük bir tören Cumhuriyet Gazetesinin önünde...
Hatırlıyorum ...
O gün Ankara yağmurlu, sanki gök isyan ediyor. Yağmur, cenaze töreninde ki herkesi delip geçior ama herkes hala orda...
Ben, annemle evdeyim; babamlar, dedemler hepsi cenazedeler...
Törene onbinler katılıyor, hep bir ağızdan edilen isyan gök gürültüsü gibi geliyor. Akşam oluyor, babamlar eve dönüyorlar ...
Hemen üst kata dedemlere gidiyorum. Dedemin paltosunun yaka kısmında Türk Bayrağı rozeti, Atatürk rozeti var. Rozetlerin altında da Uğur Mumcu'nun siyah beyaz fotoğrafı ....
Paltonun yakasından iğnesiyle beraber çıkarıyorum fotoğrafı ama kenarları kıvrılmış yağmur kağıdı nemlendirmiş, ıslak.
Ben kuruluyorum ...
Daha 7 yaşındayım.
Kimdir?
Neden bu kadar sevgi?
Diye anlamaya çalışıyorum.
Törenden bir sonraki gün ki Millliyet Gazetesine bakıyorum. İlk sayfanın fotoğrafında on binler Uğur Mumcu diye haykırıyor, yüzler seçilmiyor ama bir yüz dikkatimi çekiyor, başında foter şapkası var bakmak için yere açtığım gazeteye yaklaşıyorum yaklaşıyorum...
Evet, tanıyorum !!!!
Dedem o benim; sonra anneme, babama gösteriyorum acı bir tebessüm var yüzlerinde...
Aylar geçiyor...
1 ocak 1994 akşamı...
Annem doğum için hastanede, bütün ailem yanında, ben dedemle evdeyim. Telefon bekliyoruz hastaneden uyumuyorum uyuyamıyorum; heyecanlıyım...
Kardeşim olucak ...
Gün doğumuna yakın telefon çalıyor. Dedemden önce koşuyorum, arayan babam...
Kardeşim olmuş, bir erkek ...
4 - 5 gün geçiyor, evimizdeyim. Evde hayırlı olsuna gelen aile yakınları var, ev kalabalık herkes bir isim söylüyor kardeşim için..
Ayağa kalkıyorum...
Adı UĞUR olsun diyorum !!!
8 yaşındayım ...
Bütün herkes bana bakıyor çıt çıkımıyor, sadece sobanın yanan alevinden ses geliyor ...
Babam misafirler gittikten sonra evden çıkıyor, hava kararmış babam geliyor. Elinde kardeşimin nüfüs kağıdı ama fotoğrafı yok nie yok diyorum, büyüyünce koyucaz diyor babam...
Ama boş fotoğraf kısmının altına bakıyorum...
Uğur, yazıyor...
Uğur Şimşek ...
Bu ülkedeki iyiyi ve doğruyu 8 yaşında gördüm...
Aydınlık gelecek için aydınlığa dönmeliyiz o ışığı hissetmeliyiz...
Uğurlar olsun UĞUR Mumcu ...
Uğur Amca ...
Uğur Abi ...
Sevgilerle...
Rıza Şimşek
- Toplam blog
- : 2
- : 1922
- Kayıt tarihi
- : 24.01.09
1986 Ankara doğumluyum. İlkokulumu Ankaranın Etimesgut İlçesinde okudum. Ortaokulu ve liseyi 7 yıl a..