Gel gör beni aşk neyledi

Aşktır insanı adam eden. Hani toprağı kazarsınız altını üstüne getirirde öyle tohum atarsınız ya aşkta böyledir işte.

İnsanın yüreğini lime lime eder. Sonra da oraya ölümsüzlük tohumunu bırakır.

Rüzgârı estiren, suları coşturan, küheylanları koşturan aşktır diyorum.

Yunus Emre “Aşk boyadı beni kane” diyor ya.

Aşkın rengi kırmızıdır da ondandır.

Eskiden bir Yunus’un Taptuk Emrenin dergâhına gelmesi gibi, gelen müritlere ilk soru olarak sen hiç âşık oldun mu? Sorusu olurmuş. Eğer içlerinden hayır ben hiç âşık olmadım diyenler olursa onlara hadi git âşık olda gel. Aşkı yaşamayan bizi anlayamaz denirmiş.

Dünyada her bir şeyin izahı yapılırda bir aşkın izahı yapılamaz. Hissedilir, yaşanırda anlatılamaz.

Üstelik onu tarif edecek kelime bile yoktur belki de. Bu yüzden lügatlerde kelime aramaya da lüzum yoktur.

Yine Yunus Emrenin Taptuk Emre’nin kapısında kırk yıl kalıpta oradan içeriye eğri odun getirmeyişi aşkın sayesindedir.

Bu, aşkın eğri odunları bile doğrulttuğu anlamına gelmiyor mu? Odunları bile doğrultan aşk insanları doğrultmaz mı?

Taşı aşkla işleyen usta yalnız duvar örmez sanat eseri meydana getirir.

Bizim yüreğimizde de gönülden gönüle kurulan köprüler aşkın eseridir.

Güllerimiz açıyorsa güz mevsiminde, talan olmuyorsa bağımız, bahara çıkıyorsa yeniden kardelen çiçeklerimiz bu aşk sayesindedir.

İnsan aşkı kadar güçlüdür.

Bugün ne Taptuk Emrenin dergâhı var, ne de kapısına götüreceğimiz bir dal odun bile yok. Fakat sevgiliye sunacağımız sevgimiz hiç olmazsa eğri büğrü olmamalı.

Gülünde diken olmalı fakat yürek kanatmamalıdır.

Yine o koca Yunus Dergâhta “Hamdık piştik Elhamdülillah” der.

İşte aşkta hamların piştiği bir fırın gibidir.

Eğer hamlıktan kurtulmak varsa ben o fırına bin defa girerek pişmek isterdim.