- Kategori
- İlişkiler
Gücendim sana! Neden ya! Çünkü bana hakaret ettin sen...
Geçen hafta anneler günü dolayısı ile hoş bir mesaj içeren bir yazı gönderdim, şu sıralarda URFA'da ikamet eden, ve sanki yüzyıllarca tanıdığım bir çocukluk arkadaşıma.
Hani hotmailin E-posta sayfasında imza pasajı vardır ya.
İşte ben oraya EN BÜYÜK İFLAS KİŞİNİN KENDİSİNDEN ÜMİDİNİ KESMESİDİR!
diye bir cümlecik yazmıştım.
O yazı benim bundan altı yıl öncesi başarısız olduğum ticari denemem sonrasında kendime yazdığım, bana özgü bir cümledir.
Belki o cümleye tutunarak kıyıya çıkmışımdır o yıllar.
Bu alıngan dostum, bana her daim yazıp çizer o hafta tık yok.
Ne bir iade-i ileti ne tel...Ne oldu acaba sağlığında mı bir şey var derken msn sinin ışığı yandı.
Merhaba!
diyorum ses yok, kendimle ilgili detayları anlatıyorum, hayır o da ne sanki duvara anlatıyorum, bir harf olsa gam yemeyeceğim ya!
Bir ünleme bile razıyım çünkü dostluğumuz uzun yıllara dayanıyor.
Onu kaybetmeyi göze alamam, mümkün değildir benim bir dostumu incitmem.
En sonunda bizmkinden bir kelime geldi.
-Kırıldım!
-Neden?
Sen bana müflis dedin, iyi de nereden kimden duydun ya ben ailemden bile gizlediydim iş yerime haciz geldiğini
.
Açıklama;
Bu zat-ı muhterem, kendileri azıcık muhasebeci olurlar ya, kocası vefat edince işleri devir alarak tek başına aslanlar gibi iki oğlunu okutuyordu.
Urfa'dan bursa'ya baba ocağına dönmemiş, eşinin mekanını sahiplenmişti bu yönünü de çok takdir etmiştim.
-Ne iflası ya Nazife?Ben nereden bileyim senin başına ne iş geldiğini, müneccim miyim ben, hadi az şekerli kahvenin telvelerine arada bir atıp tutturuyordum ama bu kadarı da tarota girer ve Rezzan Kiraz bakar o işlere.
Ben ne anlarım!GELECEĞİ GÖRMEKTEN falan...
Konuyu net olarak anlatsa suçumu günahımı ben de anlayacağım ama taksit taksit anlatıyor, bölük pörçük anlayabilirsen anla...
-Ben ofisimdeki sandalyeye kadar icraya kaptırdım, çocuklara çaktırmamaya çalışıyorum ama durumum vahim.
Bir de senden gelen o şirin anneler günü mesajının üzerinde,
EN BÜYÜK İFLAS İNSANIN KENDİSİNDEN ÜMİDİ KESMESİDİR!
cümlesini okuduğumda başıma balyoz yemiş gibi oldum.
Ne mi düşündüm,
İşte bak sen beş para etmez bir kadınsın,
Ne etmeye Urfalarda kalırsın, dönsene baba ocağına,
İyi de nereden haber aldı nereden?
Bunlar geçti yüreğimden yıldırım hızı ile dedi bana.
Bak kızım dedim ister inan ister inanma bu yazı benimdir ve her kime e-mail atarsam atayım o şapşal yazı gider.
Bu güne kadar da kızanını bağıranını duymadım.
Senden başka!
Haa yarası olan gocunurmuş, işlerinin iyi gitmemesine üzüldüm, benden bu tarz bir darbe beklemene kızdım, çocuklarını kendi oğulların gibi sevdiğim için, her ikisine de çok acıdım.
Ama en önemlisi de ben de sana kızgınım kızgın.
İşte böyle bir elektriklenme yaşadık, önyargı mı diyelim buna, dinlememek mi anlammak mı, koşullara yenik düşmenin sendromlarına mı uğradı mesajım...
AMA ÇOK KÖTÜ İNSANIN BİR DOSTUNDAN BU SUÇLAMALARI İŞİTMESİ...
ÖNYARGISIZ BİR YAŞAM DİLİYORUM.
Sevgiler.
Nilgün Ç.
Hani hotmailin E-posta sayfasında imza pasajı vardır ya.
İşte ben oraya EN BÜYÜK İFLAS KİŞİNİN KENDİSİNDEN ÜMİDİNİ KESMESİDİR!
diye bir cümlecik yazmıştım.
O yazı benim bundan altı yıl öncesi başarısız olduğum ticari denemem sonrasında kendime yazdığım, bana özgü bir cümledir.
Belki o cümleye tutunarak kıyıya çıkmışımdır o yıllar.
Bu alıngan dostum, bana her daim yazıp çizer o hafta tık yok.
Ne bir iade-i ileti ne tel...Ne oldu acaba sağlığında mı bir şey var derken msn sinin ışığı yandı.
Merhaba!
diyorum ses yok, kendimle ilgili detayları anlatıyorum, hayır o da ne sanki duvara anlatıyorum, bir harf olsa gam yemeyeceğim ya!
Bir ünleme bile razıyım çünkü dostluğumuz uzun yıllara dayanıyor.
Onu kaybetmeyi göze alamam, mümkün değildir benim bir dostumu incitmem.
En sonunda bizmkinden bir kelime geldi.
-Kırıldım!
-Neden?
Sen bana müflis dedin, iyi de nereden kimden duydun ya ben ailemden bile gizlediydim iş yerime haciz geldiğini
.
Açıklama;
Bu zat-ı muhterem, kendileri azıcık muhasebeci olurlar ya, kocası vefat edince işleri devir alarak tek başına aslanlar gibi iki oğlunu okutuyordu.
Urfa'dan bursa'ya baba ocağına dönmemiş, eşinin mekanını sahiplenmişti bu yönünü de çok takdir etmiştim.
-Ne iflası ya Nazife?Ben nereden bileyim senin başına ne iş geldiğini, müneccim miyim ben, hadi az şekerli kahvenin telvelerine arada bir atıp tutturuyordum ama bu kadarı da tarota girer ve Rezzan Kiraz bakar o işlere.
Ben ne anlarım!GELECEĞİ GÖRMEKTEN falan...
Konuyu net olarak anlatsa suçumu günahımı ben de anlayacağım ama taksit taksit anlatıyor, bölük pörçük anlayabilirsen anla...
-Ben ofisimdeki sandalyeye kadar icraya kaptırdım, çocuklara çaktırmamaya çalışıyorum ama durumum vahim.
Bir de senden gelen o şirin anneler günü mesajının üzerinde,
EN BÜYÜK İFLAS İNSANIN KENDİSİNDEN ÜMİDİ KESMESİDİR!
cümlesini okuduğumda başıma balyoz yemiş gibi oldum.
Ne mi düşündüm,
İşte bak sen beş para etmez bir kadınsın,
Ne etmeye Urfalarda kalırsın, dönsene baba ocağına,
İyi de nereden haber aldı nereden?
Bunlar geçti yüreğimden yıldırım hızı ile dedi bana.
Bak kızım dedim ister inan ister inanma bu yazı benimdir ve her kime e-mail atarsam atayım o şapşal yazı gider.
Bu güne kadar da kızanını bağıranını duymadım.
Senden başka!
Haa yarası olan gocunurmuş, işlerinin iyi gitmemesine üzüldüm, benden bu tarz bir darbe beklemene kızdım, çocuklarını kendi oğulların gibi sevdiğim için, her ikisine de çok acıdım.
Ama en önemlisi de ben de sana kızgınım kızgın.
İşte böyle bir elektriklenme yaşadık, önyargı mı diyelim buna, dinlememek mi anlammak mı, koşullara yenik düşmenin sendromlarına mı uğradı mesajım...
AMA ÇOK KÖTÜ İNSANIN BİR DOSTUNDAN BU SUÇLAMALARI İŞİTMESİ...
ÖNYARGISIZ BİR YAŞAM DİLİYORUM.
Sevgiler.
Nilgün Ç.
- Toplam blog
- : 238
- : 1468
- Kayıt tarihi
- : 26.03.07
Bursa'dan bir milliyet okuru olarak, burada sizlerle olmak çok güzel. Bir ev hanımıyım, iki çocuk..