Güle güle adam

Bir vefat haberi ve yaşadığım garip duygular... Üzgünüm ve ümidim kırık. Nedeni neredeyse hiç tanımadığım o adamın artık yaşamadığını öğrenmem. Varlığında büyütmüşüm meğer yaşamak tutkusunu.

Bir ya da iki kez görmüştüm oysa onu topu topu. Ama ilk gelişi gibi oldukça gürültülüydü her ziyareti. Belliki eğitimi kısıtlı, ama hayata bağı sınırsızdı.
Bazı insanlar vardır. Sizden çok değişiktirler onlara benzemek te istemezsiniz ama bir yandan da çok çarpıcı gelir bazı halleri ve keşke şu yanı gibi olsam derken yakalarsınız kendinizi.

İşte o da öyleydi. Komikti bir kere. Hayata bakışını pat pat anlatırken kullandığı amiyane tabirlerle sürekli güldürmüştü bizi. Hayat şakaydı sanki.
Hastaydı. Tedavisi sürüyordu. Ama o kadar inanmıştı ki hastalıktan güçlü olduğuna.

Onda inanmıştık herşeyin ümit olduğuna. Moraldi bize. Yalnız ben değil evet o gün ofisteki herkes ona hayranlık beslemiştik. "Yaşayacağım, bu hastalığa yenilir miyim hiç ben"demişti efelenerek. Biz de inanmıştık.
Şimdi öğrendim ki sonsuzluğa göçmüş.
Yanında bize bıraktığı umudu da toparlayıp götürmüş.
Allah sana rahmet eylesin küçük ama güçlü adam.
Burada beni ne düşüncelere saldığını hissedip buna da gülüyor musun yoksa?..