Gülünün solduğu gün

Gülünün solduğu gün ;

Gök Tanrı mızrağını indirdiğinde toprağın üstüne

Tamam dedi , bitti dedi .

Büküverdi boynunu gül ,

Önce damlalarla , sonra sağnak oldu

Göz yaşları ; yapraklarından süzülürken .

Yapraklarının altına sığınan bülbül anlayamadı

Kaldırdığında başını ,

Mağrur eğilmez boynu

İncecik bir sicim gibi yerde gördü gülünü.

Dayanamazdı .

Yüzyıllardır adlarına efsaneler anlatılan ne gül böyleydi ne bülbül .

Yanaşınca güle ,

İncecik bir sızı hissetti ,

Isınıverdi içi , sonra soğudu .

Kapanırken gözleri ,

Kan kırmızıydı gülün rengi