- Kategori
- Güncel
Güveniyorum..
Bugün yenilenen karantinamda ikinci günüm. Daha önceki yazılarımı okuyanlar hatırlayacaklar. Karantinamın 19. gününde evden kaçmiş ve 2 gece kızımda kalmıştım. Perşembe günü eve döndüm ve günleri yeni baştan saymaya başladım.
Dün gece kötü bir gece geçirdim. Bütün gece terledim, defalarca gecelik değiştirdim,.sırtıma kağıt havlu koydum. En son sabaha karşı kızımla Amerika'ya gidiyorduk ve ben kanama geçirdim. Meğer rahim kanseri olmuşum.
Şİmdi biraz daha iyiyim. Kahvemi yaptım, gofretimi yarıya kestim, oturdum bilgisayarımın başına.
Bu arada apartıman görevlisine bpğaz pastili, gargara gibi bir takım ilaçlar ısmarladım eczaneden. Getirdi kapıya astı. Altı saat sonra onları arka kapalı balkona alırım eldivenle.Yarın kullanmaya başlayabilirim.
Bir yandan da düşünüyorum bu şekilde daha kaç ay yaşayabiliriz diye. Henüz 3 hafta oldu evlere kapanalı ama bir çok kişi evhamdan corona tezehürleri gösteriyor.
Bu arada haberleri fazla seyretmemeye dikkat ediyorum. Zira o haberler de sinirlerimizi allak bullak ediyor.
Biraz evvel sosyal paylaşım sitesinde Almanya'da yaşayan bir Türk vatandaşımızın videosunu izledim.
Kar yağarken görüntülenen Bey, 25 yıldır Almanya'da yaşadığını ve bugün işyerinin kapısına kilit vurduğunu söylüyor. Bu kadar yıl Almanya'da yaşamasına rağmen kendini hep Türkiye'ye ait hissetiğini, hiç Alman hissetmediğini belirtiyor. Ama Alman hükümetinin hiç bir millet ayırt etmeden ülkede yaşayan tüm insanları koruma altına aldığını, ekonomik destek sağladığını,sözlerine ilave ediyor. Hükümet yetkilileri sadece evinize gidin ve kapanın, siz bizim güvencemizdesiniz diye teminat vermiş.
Ülkemi çok seviyorum ve umarım ülkem de bu güvenceyi verir vatandaşına diye sözlerine son veren adamı izledikten sonra içim burkuldu.
Küçük bir çocuk zor anlarında, korktuğunda koşar ebeveynlerine sığınır. Hepimiz şimşek çaktığında korku ile anne babamızın yatağına koşmadık mı? Düştüğümüzde , dizimiz kanadığında tentürdiyot sürerken annemiz uflemedi mi yaramıza.
Hiç unutmuyorum ben 5 yaşında kızamık olmuştum. Çok ağır, ateşli geçirdiğim bu hastalık sırasında gözümde konjonktivit oldu sanırım. Bir sabah gözümü çapaktan açamıyarak uyandığımda kör oldum ben diye ağlamaya başladım. Annem bir yandan asitborikli pamukla gözümü temizlerken, bir yandan da yumuşacık bir sesle beni avutup güldürmeye çalışıyordu. O zaman duyduğum güven duygusunu hiç unutmadım. Yanımda annem veya babam varsa her zorluğun üstesinden gelebilirdim.
İşte çocukların ebeveynlerine duyduğu güveni yetişkinler devletine duymak ister. Çünkü onların ebeveynleri artık Devlettir.
İyi ve sağlıklı günlerinde vergisini ödeyen, vatandaşlık göreverini kesintisiz yerine getiren her yurttaş uslu bir çocuk gibi Devletinin güvencesine sığınmak ister.
Ben de herkes gibi Devletime güveniyorum ve bizi bu zor günlerimzde şefkat ve sevgi ile kucaklayacaklarını, yaralarımızı üfleyerek soğutacaklarına inanıyorum.
- Toplam blog
- : 826
- : 1068
- Kayıt tarihi
- : 26.04.11
Ben emekli bir iktisatçıyım. 21 yıldır bir sanatçı annesiyim. Küçük kızım klasik müziğe eğilim gö..