- Kategori
- Psikoloji
Hala umudum var
Bütün Cumartesi gününü kendime ayırdım ve yıllardır bitmek tükenmek bilmeyen bir ısrarla topladığım, odamın neredeyse bir ‘Çöp Oda’ya dönüşmesini sağlayan ne kadar kutum varsa hepsinin içine daldım ve küçük bir geriye dönüş turu yaptım.
Yüzlerce mektup, küçücük post it’ lere yazılmıs notlar, sinema tiyatro müze giriş biletleri, gidilen yerlerden alinan ufacık hediyeler, fisler ki sırf üzerlerinde tarih oldugu için saklanan ve daha neler neler. Neyse ki yine böyle birgün de saatlerimi ayırarak kronolojik bir sıralama yapmıştım.
Ne cok seyi sigdirmisim bakinca; sevgiler, dostluklar, arkadasliklar, mutluluklar, huzunler, kayiplar insana dair ne varsa yasanmis insanca. Mektuplari en sona ayirmisim farkinda olmadan, bazilarina kahkalarla guldum bazilarina ise hickira hickira agladim. En son okudugum mektupta bir dost bir once ki mektubumda sordugum ‘mutlu musun?’ sorusuna yanitlar vermis 13/12/98 tarihli mektubunda. Eminim o gun yazdigi ve mutsuzluk nedeni olarak siraladiklarini simdi okusa sadece gulumser. Belki de bir sonra ki bulusmamiza bu mektubu da goturmeliyim yanimda.
Hazir yeni bir yasi da karsilamaya hazirlandigim bugunlerde o son mektup bana da suanda oldugum yer ve duygularimin isiginda mutlu olma ve mutsuzluk nedenlerimi sorgulatti. Ilk etapta asagidaki maddeler ortaya cikti;
-Mutlu degilim, cunku; hayat herzaman beklentilerimin bir kismini karsiladi, aza kanaat etmedim mi ettim tabii ki ama belki de yeterince caba sarf etmedim.
-Mutlu degilim, cunku; hala ve inatla ‘keske’ ve ‘zaten’ leri kullaniyorum.
-Mutlu degilim, cunku; yasami ve yasantimi erteledigimi dusunuyorum.
-Mutlu degilim, cunku; ufacik seyleri sorun haline getirebiliyorum.
-Mutlu degilim, cunku; insanlari hala taniyamiyorum.
-Mutlu degilim, cunku; hayatimda icinden cikamadigim kisir donguler var.
-Mutlu degilim, cunku; kafamda olusturdugum duzeni gercek hayatima adapte edebilmeyi basarabilmis degilim.
Ilk etapta aklima gelen tum bu maddelere ragmen;
-Mutluyum cunku: karsilik beklemeden seven, benim icin herseyi yapmayi goze alan, sevinclerime ve uzuntulerime ortak olan, sevgili ailem ve akrabalarim var.
-Mutluyum cunku: varligi icin Allaha sukrettigim, icimi isitan, sonuna kadar guvendigim, yillari paylastigim, birlikte buyudugum, sevdigim, guzel bir kiz var.
-Mutluyum cunku: Cok zor bulunsalar da hayatimda ‘dost’ diyebildigim insanlar var.
-Mutluyum cunku: firsata cevirebildigim iyi bir egitim alma sansim oldu.
-Mutluyum cunku: yarin yeni bir gunun, yeni umutlarin mutluluklarin kapisi.
-Mutluyum cunku: umudunu yitirmis amacsiz yasayan insanlarin var olduklari bir dunya da benim hala umudum var.
-Mutluyum cunku: ideallerim ve bu yolda bana destek olan sevdiklerim var.
-Mutluyum cunku: ogreniyorum, yasadiklarim ve deneyimlediklerim bana hayati ve paylasmayi ogretiyor.
-Mutluyum cunku: yasiyorum ve sadece bu bile mutsuzluklarin golgeleyebildigi yasantimizda bir gun isigi. Mutlu olmak icin yeterli bir sebep.
Kapanisi da sevgili dostumun kapanis cumleleri ile yapalim;
“ Her zaman umutlu olmani diliyorum cunku; bence insanlar umut ettikleri surece varlar. Yani olum; bedenin ebediyete gitmesi degil, umutlarin tukenmesidir.”
Umut edelim ve yasayalim…
- Toplam blog
- : 41
- : 1436
- Kayıt tarihi
- : 15.09.06
27 yıl geçmiş ilk günden bu yana... Okullar okunmuş, MBA'ler yapılmış, Amerikalara gidilmiş, hayat h..