- Kategori
- Deneme
Hansel ve Gratel

Epeyce yolum var, umut ettiğim… Yumruğumu sıkı sıkı tutuyorum, düşürmemek için… Sonra aklıma geliyor bir an elimdeki tüm taşları sayıyorum. Aaaa!Üç tanecik kalmış!...
İnsan her yaşadığı acı deneyimde elinde kalan taşları sayıyor…
Kendimi”Hansel ve Gratel “masalında hissediyorum.Her taş yolumu bulmam için gerekli çünkü…Elimde sıkı sıkı tutuyorum onları…Kah cebime koyuyor kah sıkı sıkı tutuyorum, arada birrenklerine ve büyüklüklerine bakıyorum…
Gün gelip çoğalıyor , gün gelip azalıyorlar ama…Üç tanesi hep var.
Ne zaman duygularım desem, gümlüyorum…Hep taşlarım eksik çıkıyor.
Bu oyunda taş çalan mı var?deyip kızıyorum kendi kendime...
Taş çalan mı, çaldıran mı tartışılır?
Ben bu oyunu biliyorum…
Ben hiçbir oyunu bilmiyorum, en iyisi oyundan çıkmak oyuncuları yalnız bırakmak…Üç taşım var nasılsa: )))
Yoluma bir şeker ev çıkar belki tabi “iyi” bir babanneyle…