- Kategori
- Psikoloji
Hapisten yeni çıkmış bir adamın psikolojisi

Hey! Dağlar, bana bakın! Ben artık özgürüm diye bağırır. İşte o zaman başlar onun yeni hikayesi... Hapisten çıkmıştır. Artık her şeyin düzeleceğine inanıyordur.
Şehre gider. Bir iş bulmak için... Ancak kimse ona bir iş vermek istemez. Benim senin gibi bir hırsıza verecek işim yok derler. Önünde, gözlerinin önünde demir parmaklıklar yoktur ama elini kolunu bağlamıştır kirli sicili...
Bir ev bulmak zorundadır. Yağmurda sığınabileceği dört duvar... Kimse ona evinin kapılarını açmaz, bir ev vermek istemez. Senin gibi bir hırsıza verecek bir evim yok derler. Tıpkı ona iş vermeyenler gibi...
Parkta gördüğü bir çocuğun başını okşamak ister. Annesi çocuğu kolundan çeker. Yavrum yabancılarla, suçlularla konuşma...
Dışarısı da ona hapistir... Kelepçeleri hiç çözülmemiştir aslında... Koğuşun dört duvarında barınmaya, tuvaletini temizleyip 3 kuruş para kazanmaya, hapishanenin o iğrenç yemeklerine o kadar muhtaçtır ki... Yine dönmek ister hapise. Ama çıkarken söyledikleri aklına gelir. "Yolum buralara ancak sizi ziyaret etmeye düşer. Bir daha kodese düşen namerttir" diye bağırmıştır çıkarken... Bir daha suç işlemeyi, hapse girmeyi de dilenmeyi de gururuna yediremez. Öylesine yaşar. Amaçsız, çabasız... Elleri birbirine bağlıdır, çözemez... 5 yıllık hapis hayatı bitirmiştir hayatını onun...