Hayallerimi çaldılar!

Öyle dalmıştı ki gözleri!

Belki yıllar öncesinin mutlu günlerindeydi zihni.

Belki dündeydi… Belki bugünde!

Kim bilir?

Belki de bulamadığı mutluluğun izlerinde!

Nerelerdeydi?

Kim bilir?

Belli ki düşünceliydi.

Belki çocukluğunda.

Belki ‘’O’’ çorak tarlanın kıyında.

Belki uçurtmaya çalıştığı, derme çatma kâğıttan uçurtmanın, karman çorman olan, ipini çözmenin gayretindeydi!

Veya… Yaşamında çözemediği dertlerinin, çalınan hayallerinin arasında yitip gitmişti belki de!

Uçurtmanın ipi misali.

Belki çocuklarındaydı aklı fikri.

Belki de hiç sahip olamadığı çocuklarda.

Belki sıradan bir hayat hikâyesiydi onun hikâyesi.

Belki de olağanüstü çileli.

Belki herkes gibiydi.

Belki de hiç biri gibi.

Belki ‘’yarım’’ kalmış sevgilerinde kaybolup gitmişti.

Ya da bir bir kırılıp dökülmüş ümitlerinde!

Öyle ya da böyle!

Eksikti yüzünde gülümseme…

Bakışları bilinmezliklerde.

Belli ki yarısı yaşanmış, yarısı yazılamamış ‘’ yarım’’ kalmış romanın satır aralarında gizliydi.

Derin… Çok derinlerde…

Ve…

Şimdi huzurevinde!