- Kategori
- Kişisel Gelişim
Hayat bizi her zaman affeder
Affetmek sizce kolay mıdır? Bizlere yapılan haksızlıklara karşı ne kadar affedici olabiliyoruz? Çoğu zaman affedemiyoruz ve yaşanmışlıkları da tekrar tekrar içimizde yaşıyoruz. Ya affetsek ? Bu seferde yapılan hataların bize tekrar yapılacağını düşünerek geri çekiliyoruz. Aslında her ikisinde de sırtımızda kocaman bir yük taşıyoruz. O kişileri her gördüğümüzde hatırlıyor, beynimizin sınırlarını bir kez daha yoruyor ve incitiyoruz. Bence affetmek en makul olanıdır. Bizlere mi düşer affetmek bilemiyorum bunun yorumu bizlere düşmez belki de ama eğer bir seçim yapmak gerekirse 'Affetmek' kelimesini seçiyorum ben. Affettiğimde kendime çektirdiğim eziyetten kurtulup daha huzurlu olmaya başlıyorum. İçimdeki huzursuzluk, beynimdeki karıncalanmalar ufacık bir affettim kelimesi içine gömülü veriyor bir anda. Yerini berrak bir beyin, sorunsuz düşüncelere bırakıyor. Çok zor olmasa gerek affetmek...Beynimizi o saçma sapan düşüncelerden arındırmak, rahatlatmak için affedebiliriz mesela. O kişileri ve yaptıklarını düşünmeden kendimizi o azaptan kurtarabiliriz.
Düşünsenize, hayat bizleri her zaman affederken, bizim kendi kendimize huzursuzluk vermemiz ne kadar mantıklı ? tabii ki değil :) Hayatın o kadar sınırsız bir affediciliği vardır ki belki de hiç birimiz farkında bile değiliz. Mesela; Parmağımızı keseriz ve hayat bizi yine de affeder. Bu bedenin bize emanet olacağını düşünürsek affetme ya da affetmeme hakkına sahip olması normaldir. Bir bakmışsınız kestiğimiz parmağımız zamanla iyileşmeye başlamıştır. Çünkü içimizdeki bilinçaltı zekamız, kesilen parmağı onarmak için hemen devreye girer. Belki de bizim sayısını bilmediğimiz bir sürü yeni hücre kesiğin üzerine köprüler oluşturur ve o parmağın iyileşmesi için her şeyi yapar. Başka bir örnek daha vermek gerekirse; Elimizi yaktığımızda, yine hayat bizi affedip o müthiş zekasıyla, prensibiyle acının azalmasını sağlar ve belki de ödem oluşmasını engeller. Yeni bir doku, hücre ve cilt verir karşılığında. Hayat bizlere kin duymazken, bizler nasıl olur da hayata bu kadar kinle bakabiliriz. Bırakalım olumsuzlukları, acımasız düşünceleri, kinlerimizi...Bırakalım ki o müthiş zeka içimizde özgürce dolaşsın ve bizlere huzur getirsin. Bugün yatarken affedemediğimiz, ya da kırıldığımız kimler varsa, tek tek gözümüzün önüne getirip onları beynimizin içinde, kalben affedelim. Ne kadar hafiflediğinizi ve olumlu düşünmeye başladığınızı göreceksiniz :) Varsa cümlelerimde bir yanlışlık, bir hata affola :) Sevgiler..:)
- Toplam blog
- : 3
- : 120
- Kayıt tarihi
- : 03.06.15
Yılların geçmemesini istememe rağmen 26 yaşındayım. Sonrasında her yaşın bana başka bir kapı açtı..