- Kategori
- Kişisel Gelişim
Derinlesen korkular
Hayatımız korkuların pençesinde sıkışıp kalıyor çoğu zaman. Çocukluğumuzdan başlıyoruz korkmaya, korkutulmaya. Yaptığımız her davranışın karşılığında bir korku alıyoruz. Dokunduğumuz, hissettiğimiz her ne var ise, içerisinde bir tutam bile olsa korku oluyor.
Ne kadar çok şeyden korktuğumu fark ediyorum zamanla. Anne karnında yaşamımın bitmesinden başlıyor benim korkularım. Dünyaya gelişimde hayatın kargaşasında kaybolmaktan,korkardım. küçüklüğümde ailemden korkardım, sonrasında ise onlarsız kalmaktan...Biraz daha büyümeğe başladım. Evde cayır cayır yanan soba ya dokunmaktan korkardım, polisten, böcekten, belki de sokaktaki köpekten korkardım. Ben büyüdükçe korkularım da büyüdü, değişti. Her geçen gün azalması gerekir yerde, yenileri geldi, hep yeni bir korku eklendi.
Başarısız olmaktan, yanlız kalmaktan, hata yapmaktan, sevilmemekten belki de beğenilmemekten korktum. Durmak bilmedi korkularım. İşimi kaybetmekten, sevgisiz kalmaktan, hasta olmaktan, yüzümde ki çizgilerden korktum. Yüzümde ki her çizgiye kendimi asar oldum korkularımla. Parasız kalmaktan, reddedilmekten, sorunların içinde boğulmaktan, korktum. Derinleşti içime içime işledi korkularım. Ne kadar da korkakmışım diyesim geliyor. Aldatılmaktan, değersiz olmaktan, önemsenmemekten ne kadar da korkmuşum. Korkmaktan kim olduğumu unutmuşum. Hatta tek motivem korkularım olmuş. Tüm yaşamımı kuşatmış, hissettiğim tek duygu olmuştu.
Sonrasında ölümü düşündüm. Hayatımda ki tek garanti olan şey... Doğru ya ne için yaşıyordum, bir gün elbette ölecektim. Ölecektim de nasıl yaşayarak ölecektim? Gerçekten yaşamımdan memnun muyum? Yaşamıma baktığımda tamam işte bu benim istediğim yaşam diyebiliyor muyum? Ama geriye baktığımda şeritler birleşmiyor. Kopuk kopuk çizgiler var yaşamımda. Yapamadıklarım, yaptıklarımdan fazla...Ya ertelediklerim? Hangisini yapacak zamanım var artık? Yapmaya kalksam o an ki gibi mutlu olabilecek miyim? Ne kadar çok isterdim, geriye dönüp her ne pahasına olursa olsun denemeyi, o şeritlerde, karelerde kaybolmayı ama ertelediğim her şeyi geri getirmeyi çok isterdim. Bir söz, bir davranış bile olsa ertelememeyi çok isterdim.
Korkularımız, korkularımız... Her zaman korktuğum başıma geldi deriz. O negatif enerjiyle, o korkuyu başımıza sararız. Korkular bizlerin ürettiği, beynimize işlediğimiz bir şey bana göre. Bu yüzden gerçek olan tek korku ÖLÜM' dür. Değişmez tek gerçek sondur. Bunu hatırlayalım!
Korkak biri olarak yaşamaktan yoruldum, yaralandım. Ölümle bir kere karşılaştığımda, onun bana ikinci bir şansı sunmasını sağlamak için yaşıyorum. İkinci bir şansı hak etmek, bedenime sahip çıkmak, ona iyi bakmak için yaşıyorum. En değerli hazinem, bulunduğum 'An'. Bu anı doyasıya yaşamak istiyorum. Galiba ben bu ikinci şansı hak ediyorum:)
Biz bu ikinci şansı hak etmek için ne yapıyoruz? Yoksa hala korkak mıyız? Cevaplar içimizde, beynimizde, zihnimizde...Lütfen korkuların gölgesinden çıkıp, gerçekten yaşamayı deneyelim. Ertelemeyelim. Şuan, Şimdi yapalım..:) Sevgiler...:) Serpil ŞEKER
- Toplam blog
- : 3
- : 120
- Kayıt tarihi
- : 03.06.15
Yılların geçmemesini istememe rağmen 26 yaşındayım. Sonrasında her yaşın bana başka bir kapı açtı..