- Kategori
- Gündelik Yaşam
hayat işte...
Kayıp gidiyor her sey elimizden... Bir gün umutlarımız, beklentilerimiz, bir gün sevdiklerimiz... Vazgeçiriyor bu hayat en önemlilerinden bile. Çekip gitmek zorunda kalıyoruz çoğu zaman. Gittikçe büyüyor hayal kırıklıklarımız ve her geçen gün küçülüyor bir zamanlar her gülen yüze yeten yüreğimiz. Tahammül sınırları daralıyor, diğerleriyle aramızda olan duvarlar ise gittikçe büyüyor... Doğarken cebimize konulan gülümsemeler, sevgiler, biz büyüdükçe tükenip gidiyor... Kafamıza takılıyor bazı günler tüm bunlar, uykusuz geceler geçiriyoruz, ağlıyoruz.... Ta ki hepsinin bir oyundan ibaret olduğunu anlayana kadar ağlıyoruz... Ya sonra? Evet yaşlar duruyor, sevgiye dair, hayata dair inançlar, umutlar kayboluyor ve sonunda insan yalnız kalıyor... Olan bu işte. Şu an bu çarkın neresindesiniz bilmiyorum ama gidilen yer her hayat için aynı....
Sonlar hep aynı... Sonlar hep yalnızlık...
Git hadi, git nereye istiyorsan
Terk et sen de beni
Eğer farklısın unutulmazsın sanıyorsan
Ansızın geri dön bir gün
Gözlerimdeki ışıltıyı ara ellerimdeki sıcaklığını...
Anlarsın o zaman herkes gibi olduğunu
Bir anı kadar bile değerinin kalmadığını
Ve herkes gibi unutulduğunu....
- Toplam blog
- : 15
- : 345
- Kayıt tarihi
- : 04.11.09
Yıllardır yazdığım karalamaları, denemeleri tıp fakültesi boyunca paylaşmaya fırsat bulamamış bir do..