Hayat ve seçimlerimiz

Hayat;

Karşıma çıkan en iyi şeyleri düşünüyorum bazen. Ne kadar güzel ve iyi olduklarını acaba bunların hangisini kullanabiliyoruz. Hangisini düşünüyoruz, hangisi için çaba harcıyoruz, hangisi için emek veriyoruz. Bizim için verilen emeklerin hangisini görebiliyoruz. Bazen öyle anlar geliyor ki hiç birini farkedemiyoruz bile. Sonradan anlıyoruz sonradan görüyoruz. Ama neden ilk başta göremiyoruz. Biz mi  göremiyoruz yoksa onlar mı saklanıyorlar. Saklandıkları yerden çıksınlar istiyorum. Kendilerini bize göstersinler istiyorum. Neden mi? Sebebi çok basit başka bi dünya yok başka zaman yok başka hayat yok.. Bu var sadece. Neden değerini bilemiyoruz neden yanımızda oldukları zaman anlayamıyoruz. Herşeyi gittikleri zaman mı görmemiz gerekiyor. Bu soruların cevaplarını hiçbirzaman veremiyoruz. Vermemiz gereken bunlar ama biz napıyoruz; Bizi ilgilendirmeyen ilgi alanımıza bile girmeyen konularla uğraşıyoruz. Neden mi bi hiç uğruna Evet acı ama gerçek sadece bir hiç uğruna. Oysa ki insanlar birbirlerini sevse değer verse güvense bunların hiç biri yaşanmayacak. Bence hayatta olduğumuz süre içerisinde bize verilen en büyük hediye zaman. Onu ne kadar iyi kullanırsak ne kadar iyi değerlendirirsek hayatı daha mutlu daha sevinçli daha eğlenceli yaşayacağımızdan kimsenin kuşkusu olmasın.

Neden mi hayat dedim cümlenin başında. Çünkü hayatımızı mahvediyoruz. Biz yaşıyor muyuz zannediyorsunuz; hayır biz yaşamıyoruz. Biz yaşadığımızı sanıyoruz. Hangimiz sabah kalktığımızda pencereyi açıp derin bir nefes alıyor. Bütün güzellikleri içine çekerek koskoca bir günaydın diyor. Evet bütün dünya'ya koskoca bir günaydın demek.. Bunu yaptığınız zaman size deli derler. Neden çünkü böle bir şeyi yapamazsınız. Neden siz özgür değilsiniz. Ben hep bir kuş olmayı istedim. Hayata yukarıdan bakmayı insanları tepeden seyretmeyi neler yaptıklarını görmeyi bazen görmemeyi... Çünkü insanlar yalancı, insanlar sahtekar, insanlar ikiyüzlü.. Ne seni anlayabiliyorlar ne de dinleyebiliyorlar. Bir insanı anlamak dinlemek ona verebileceğin en büyük armağandır. Ama malesef bunlar bizi ilgilendirmiyor değil mi? Hep diyoruz ya hepimiz gittiğinde anlıyoruz değerlerini..

Peki ya hayattayken neden anlayamıyoruz... Nedennn? Çünkü yanımızdalar hiç gitmeyecekler sanıyoruz, hep bizimle olucaklarına kendimizi inandırıyoruz.. Öyle istiyoruz Ama olmuyor. Hepimizin hayatında bir Ama'sı Keşke'si vardır.. Olmayan yoktur bu hayatta.. Ama'sız bir dünyayı kim istemezki düşünsenize hiç ama'nız yok.. Kendinizi nasıl hissedersiniz bi düşünün.. Gözlerinizi kapatın ve düşünün... Çok mutlu olurdunuz hayatınız bir anda başka boyutlara geçerdi. Ben inanıyorum.. Keşke bu olmasaydı, keşke öle demeseydim, keşke yanımda olsaydı, keşke yaşasaydı, keşke gitmeseydi.... Bizim hayatımızı mahveden bizi kahreden kelimelerdir bunlar.. Peki neden birşey yapmadan duruyoruz. Neden gitmelerine izin veriyoruz.. Hani herkes bir söz verir ya ben hep senin yanında kalacağım.. Ama olmuyor işte o dediğiniz. Bak yine bir ama kullandık. Ama ve Keşke bizim hayatımızda olduğu sürece mutluluğu yakalamamız çok zor gibi gözüküyor. Yakalamak acaba bizim mi yakalamamız lazım yoksa onun mu bize gelmesini sağlamamız lazım.. İki duruma da baktığınız zaman aynı gibi duruyorlar değil mi. Ama aralarında çok fark var.. Elini tuttuğumuzda bırakmak yerine sımsıkı sarmamız gerekiyor. Neden kaçmaması için yalnız kalmamak için..