Hayatın biçtiği elbiseler

Üzerime biçilen elbiselerle nasıl göründüğümü bilmiyorum. En azından o elbiseyi giydiren için şekilden şekle giriyorum… Asıl rengimi kaybediyorum onun gözlerinde, kişiliğim yeniden hayat buluyor onun ellerinde… Anlıyorum ki; ben ne kadar konuşursam konuşayım boş… Ben onun aklında, düşüncelerinde şekil buluyorum… Onun biçtiği elbiseyle dolaşıyorum… Yani her bakan için farklı görünüyorum…

Oysa ben tekim… Düşüncelerim belli… Yolum, ,izim belli… Konuştuğum, yaptığım belli… Ama bunu anlatması ne kadar zor insanın… Özgürlükten bahsederken ne kadar mahkûm çevresine… İnsan kendi düşüncelerinde özgür… Kendi dünyasında özgür… Ama hayatın içinde özgürlüğü asla ve asla yakalayamaz… Yakalayacağını düşünerek sadece kendini kandırır…

Yani insanın rengârenk, farklı modellerde elbiseleri var… Kimi kendine ait olan, kimi çevresindeki insanların onun için biçtiği… Hangisi geçerli derseniz eğer? Cevap her zaman tektir… Bu hayatta insanın kendisi için değil, bulunduğu çevre için yaşadığı düşünülürse eğer; insanların onun için biçtiği elbiselerle yaşar… Hatta yüzüne bakarken farklı, aklından geçirirken farklı elbiseler giydirilir hemencecik… Yargılama mekanizması gelişmiştir insanın… Bu da bunun bir sonucu olsa gerek…

Tuhaf varlık bu insanoğlu… Konuşsa, sussa, düşünse, hareket etse, çalışsa, gezse ya da ne bileyim işte bir şeyler yapsa suç… Yani özgürlükten uzak… Kendinden uzak… Ve başkalarının biçtiği elbiselere mahkûm… Ve komik olan söylem; “ Hayatın bana biçtiği elbise bu”… İşte en çok gülünecek olan bu… Çünkü hayat değil insanı şekillendiren, hayatın içindekiler… Yani çevresi, yani iyi kötü kendini terzi sanan çevresi…

Fotoğraf : http://scarlet-actress.deviantart.com/art/Sew-02-31228199