Hayatın Boş Yüzü

Nefretim hayata mı, insanlara mı yoksa kendime mi bilemiyorum?

Var olan bu mutsuzlukla ne kadar ilerlerim, tahmin edemiyorum

Su gibi akıp gidiyor günlerim, boş boş, önümü göremiyorum

Çıkmaz sokaktayım şimdi ben, kendime yardım edip geriye dönemiyorum

Böyle değildim aslında hiç önceleri ben

Gülücük olmasa da tebessümsüz kalmazdı dudaklarım

Amaçsız geçmezdi günlerim, soluksuz kalmazdı bedenim

Tek bir dokunuşla bulandırılamazdı su gibi berrak hayatım

Zor olmazdı hiç kök salmak yeni başlangıçlara

Ya da bitirmek kangren olmuş aşkları, yürüyüp gitmek bakmadan ardıma

Yeni dostlar edinmek kolaydı, ihtiyacım olmayan zamanlarda

Ama şimdi hepsi zor, gitme zamanım geldi belki de başka diyarlara

Geceler dışarı çıkarır tüm bastırdığım duygularımı inatla

Artık karanlık yetersiz belki de, kusurları günahları örtmek amacıyla

Dağınık düşüncelerim birleşip Karabasan oluyor her akşam rüyalarımda

Sonu yok, hayatın boş yüzü bu, ama ben bekliyorum hala Sabırla...

International Business and Trade mezunuyum. Provinciale Hogeschool Limburg-Belcika'da Pazarlama a..