Hayatın Sözüm Ona Pembe Rengi...

Mutlu görünmek için elinden geleni yapar insan yerine göre, başarısız olsa da... Bazen şaşırırsın; seni çok daha sonra tanıyan biri anlar içinden geçirdiklerini ama çocukluğunu bilen, birlikte büyüdüğün insan anlamaz... Daha sonradan tanıdığının omzunda ağlayabilirsin de, onun omzunda ağlayamazsın... Ağladığını da söyleyemezsin üstelik... Burada kızacağın insan kim olur onu da bilemezsin... Belki kapristir yaptığın, belki içten içe canın dediğini üzmek istemiyorsundur, belki o konuda kendini ona yakın hissetmiyorsundur, belki de bir sonraki bir öncekinin önüne geçmiştir... Sorun senin sorunun, kuruntu da senin, yaşadıkların da senin... Hayatın sözde pembe rengi mutluluk da öyle...
Ne kadar ilginç yaşamak, sürprizlerle dolu... İnsana duygularını saklamayı öğretiyor. Mutsuzken, kahkahalar attırıyor; rol yapmayı öğretiyor. Bu hayatın içinde ben ne kadar varım aslında biliyorum. Yokum! Politik davranabilme, kendimi olmadığım gibi gösterebilme yeteneğim yok benim... Küçük bir yerde, sıradan bir hayat yaşarken birden kendimi koskoca bir yerde buluyorum ve bu saatten sonra bana öğretilenlerin dışına çıkamıyorum. Çabalamıyorum da üstelik...