Yaşlanırcasına Koşup Gözden Kayboluyorum!

Bir koşturmacadır gidiyor hayatım, sakin görünsem de, hiç bir şey yapmıyormuş gibi, bir yerlere bir şeylere yetişme telaşım var sanki içten içe... Erken yatıp erken kalkarak günlerimi çabuk tüketiyorum. Daha dünmüş gibi aklıma düşen günleriyse yaşayalı çok olmuş; farkettim ki yarına da yarın diye bakmaz olmuşum. Nasılsa onu da çarçabuk yaşayıp bitireceğim, o da çoktan geçmiş günlerden biri olacak. Bazen dünyanın hızlanmasına sebep benmişim gibi geliyor; ben böyle yaşadıkça insanlar da hızlanıyormuş, onların da yüzlerine benim yüzümden bir çizgi yerleşiyormuş gibi... İnsanlar daha dinlenemeden tatillerini bitiriyormuşum gibi... Yaşlanmak ister gibi bir halim var... Kilo alıyorum, git gide bakımsızlaşıyorum, makyaj yapmayı unutuyorum, daha bir sürü şey... Oysa daha çok erken değil mi? Yaşadığım ne var ki? 23 yılın keyfini sürebildim mi ki de ben 63 yaşıma hızlı adımlarla koşuyorum. Torunları kucağıma oturtup da ne anlatacağım? Bi köşede oturup örgü örsem onu da bilmem ki ben! Küçükken oyalanayım diye komşuların elime tutuşturduğu tığ - ip - şiş - yünle kendimce birşeyler yapardım, sadece onlarla sınırlı örme yeteneğim de... Dırdır etmeyi de sevmem, insanlara karışmayı da, öyle aman aman çalışkan da değilim ev - bahçe işlerine baksam... Ben yaşlanamam, aranan bir anneanne- babaanne-kayınvalide- anne olurum belki ama kendim için yaşlanamam... Dilimde, hayallerimde yapmak istediklerim varken yaşadığım ve aksettirdiğim şeyler hayalsizlik, yerinde sayma, ilerlemeden yoksun bir hayat! Günlerimi yaşarken, kendimi tüketiyorum... Yapamam!