Hayatta sıkıldığınız zaman, sarılacak sevginiz, sevmeniz eksik olmasın

Bir gün iki yeğenimle birlikte köye gittik.

Arabadan indikten sonra bir müddet yaya yürümemiz gerekiyordu. Yürümeye başladık, bir zaman sonra yeğenin küçük olanı yoruldu bana bakmaya başladı.

Sonra “Beni kollarına al, ya da ensene koy.”dedi.

Yürümek istemiyordu anlaşılan.

Bende “olmaz yürüyeceksin.”dedim.

Biraz şaşırdı, beklemiyordu bu cevabı, oturdu yere,

“Hiçbir yere gitmeyeceğim” dedi.

Bende “Gitme, kal burda.”dedim.

Uzaklaştım yanından, ağlamaya başladı. Köy ortamı idi. Korkmuştu yalnız kalmaktan.

Sonra yerde yuvarlak bir boya kutusu kapağı gördüm. Geri geldim, yeğene “Al bunu, bu senin arabanın dümeni olsun, hadi vitese tak, sür arabanı”dedim.

Yeğen sevinçle yuvarlak metal parçayı aldı, kendisinden bir yaş büyük ağbisini çağırdı. "Hadi sen de bin arabaya."dedi Ağbisi geldi. Onun onun tşörtüne tutarak arabasına biner gibi yaptı. İkisi de ağızlarından araba sesi çıkartarak, gideceğimiz yere doğru koşmaya başladılar. Ben bile arkasında kaldım.

Bundan çıkartılacak ders nedir.

Hayatta aslında böyledir.

Bazen zihnen ya da bedenen kendimizi yorgun hissetsek de, işte o zaman kendimize bir nesne bulup, neşe ile yolumuza devam edebilmeliyiz.

Bu nesne bir arkadaş, bir şarkı, bir çiçek, bir şiir, bir yazı, şu anda okumakta olduğunuz bu blog, bir çocuğun gülümsemesi, sevgi ya da sevmek olabilir.'

Hayatta sıkıldığınız zaman, sarılacak sevginiz, sevmeniz eksik olmasın.