Hayırdır...

Bir sabah uyandım 

Ve ben yoktum rüyamda 

Hiç tanımadığım bir karanlıkta 

Hiç kimseye söylemediğim bir yolculukta kaybolmuştum 

Seslendim, sesim yoktu 

Ağladım, göz yaşlarım... 

Baharımdaki yeşillerim, baktığım yılların ardından alev alev yanıyordu 

Ellerimle tutunmak istiyordum düştüğüm satırlara 

Parmaklarım kum taneleri gibiydi, dağılıyordu 

Çoktan beyazlığını yitirmiş kağıdın üzerinde 

Kah oraya, kah buraya yapışmış anlamsız lekelere dönüşüyordu tüm yaşanmışlıklarım 

Dökülen parmaklarımdan başlayarak 

Koşmaya, kaçmaya yaramayan ayaklarıma kadar bakıyordum olmayan gözlerimle 

Sadece bakıyordum... 

Zavallı kurum tanecikleri gibi kendi nefesimde savruluyor, dağılıyordum 

Tükenişimin bu sessiz, bu kimliksiz sürecinde; bir yoktum, bir de yoktum...