Hayvanlara şiddet gösteren insanlara da gösterir.

Hayvanları ne çok sevdiğimi her fırsatta tekrarlıyorum. Sokak hayvanlarına karşı bile ayrı bir sevgim ve şefkatim var. Onlara sevgiyle yaklaşırım ve onlar da bu sevgiyi hissederler, yanıma yaklaşırlar en masum halleriyle. Sokak hayvanlarının sevgi dolu masum gözlerine hiç baktınız mı? En ufacık bir sevgi tezahüründe bile gözlerinin için güler sanki. Minnetle bakarlar başlarını okşadığınızda, hatta o kadar ihtiyaçları vardır ki bu sevgiye, sizi yürümeniz boyunca takip ederler, sadece ona sevgi gösterdiğiniz için. 

Balkonumdaki çiçek saksılarından birine bir çift kumru yuva yapmıştı. Onların yuvaları için geliş gidişlerini hayranlıkla seyrettim ve yuva bozulmasın diye hiç ellemedim o çiçeği. Daha sonra yumurta bıraktılar yuvaya ve hem anne hem de baba sırayla yumurtaların üzerine oturup beklediler. Biri gelince diğeri kalkıp gidiyordu ve aralarında guguklaşıyorlardı. Bu sevgi muhabbetlerine hayran kaldım ve öylece takip ettim ben de. 

Daha sonra yavrular çıktı, inanılmaz güzel bir olay, bir parmak boğumu kadar küçücüktüler. Anneleri oturdu bir süre, yanında büyüttü, baba yanlarına geldi gitti. Hiç ihmal etmedi yuvasını. Bana da alıştılar. Ben balkonda otururken bile başımın üzerinde uçup yuvalarına geliyorlardı, öylece karşılıklı oturuyorduk. 

Yavrular büyüdü gözlerimin önünde. Annelerinin ağzına minik gagalarını sokarak beslendiler. Ayaklanmaya başlamışlardı. Kanat çırpıyorlardı. Her gün gözlüyordum büyüdüklerini ve onlara bir şey olacak diye korkuyordum ve hiç evden ayrılasım gelmiyordu. 

İki gün evden uzak kaldım, geldiğimde bir de ne göreyim. Bütün balkon küçük kuşların minik tüyleriyle dolu ve yerler kan içinde. Muhtemelen kargalar gelmiş, almış onları ve parçalamışlar. Nasıl üzüldüğümü anlıyorsunuzdur, ancak doğa böyle bir şey. Şimdi o kumrular her gün balkona geliyorlar yuvalarına bakıp yavrularını arıyorlar, sesleniyorlar. İkisi de. Sanki gözlerimin içine bakıp bana soruyorlar. Muhtemelen içleri kan ağlıyordur. 

Doğa acımasız, hayvanlar birbirlerini içgüdüsel bir şekilde parçalıyorlar, sadece karınlarını doyurmak için. Art niyetsiz. 

Ayrıca bir olaya daha şahit oldum hayvanlar arasında. Bir sabah köpek havlamaları ile uyandım ve penceremden sokağa baktım. 4-5 sokak köpeği aralarına bir şey almışlar durmadan havlıyorlardı. Belli ki sinirlenmişler. Birisinin ağzında kara bir şey vardı, ağzında şiddetle sallıyordu. O bırakıyor diğeri ağzına alıyor, arada ağızlarındaki şey düşüyor, debeleniyor sonra bir diğeri kapıyordu. Bir kediyi parçalıyorlardı anladım sonra. Bağırdım, kovdum bakmadılar bile, kendi kavgalarına dalmışlardı. Sonunda korkunç sesler çıkararak öldü hayvan, bir köpek ağzına aldı götürdü attı çimenlerin içine. Kendi de yanına yattı hiçbir şey olmamış gibi. 

Nasıl etkilendim, nasıl üzüldüm anlatamam. Üç gün gözlerimin önünden gitmedi o sahne. Ama ne yapacaksınız, hayvanlar alemi diyorsunuz, insan gibi akıllı mantıklı değiller, düşünemiyorlar, işte doğa icabı aralarında şiddete de başvuruyorlar. 

Hayvanlarla insanlar arasındaki farkları düşününce insanın doğadaki en akıllı canlı olduğunu ilk başta düşünürüz. İnsanı diğer canlılardan ayıran fark zekasıdır, ruhudur, düşünce tarzıdır, mantığıdır, vb. bir sürü özelliği vardır. Canlılar doğada var olmak için savaşırlar, bu büyük savaşta galip gelmek için güçlü olmak zorundadır, çünkü doğada güçlü olan yaşar, karnını doyurmak en önemli yaşam gayesidir. 

Ancak; 

Bir insanın, masum bir hayvana üstelik zararsız yavru kediye sadistçe sırf zevk için yaptıkları, insanlıkla bağdaşamaz nitelikle, insanın kanını donduracak vahşilikte. Urfa’daki masum küçük yavru kediye yapılanları okumuşsunuzdur, benim içim kaldırmadı doğrusu. Kendine insan diyen biri yavrunun ön ayaklarını bıçakla kesmiş ve sokağa atmış. Üstelik sıcak suyla haşlanmış ıslak bir halde kanlar içinde bulunmuş. 

Bunu yapanlar insan olamaz. Hayvanların bile birbirlerine yaptıkları vahşetlerde bir sebep var en azından. İnsan olmanın vasfı böyle bir şey yapmayı nasıl kaldırabilir. 

Bir de, hayvana uygulanan şiddet ile insan şiddeti arasındaki bağa değiniyorlar uzmanlar. 

Adli Tıp uzmanı Prof. Sevil Atasoy, bir makalesinde ’hayvana eziyet-insana eziyet’ ilişkisinin bilimsel olarak da kanıtlandığını söylüyor. Araştırmalar, çocuk istismarında bulunan ailelerin tam % 88’inin, hayvanlara da eziyet ettiğini, hatta öldürdüğünü ortaya koymuş. 

Yaptıkları araştırmalarda, çocuk istismarının görüldüğü 57 aileyi inceleyen uzmanlar, dünyada ilk kez, çocuk istismarı ile hayvana kötü davranış arasında bir ilişki olduğunu kanıtlamışlar. Bu ailelerin yüzde 88’inde çocuğun yanı sıra bir hayvan da istismar edilmiş ve şiddet görmüş. İstismar edilen çocuk acısı ile aczini hayvanlara yansıtıyormuş. 

Bu, hayvana eziyet-aile içi şiddet ilişkisi: Dünyada , hayvana kötü davranışla aile içi şiddet arasında ilişki kuran pek çok çalışma yayınlandı. Örneğin Yale Üniversitesi’nden antropolog David Levinson, farklı kültürlerde aile içi şiddeti inceleyen ünlü kitabında, hayvanlara kötü davranan toplumlardaki kadınların, eşleri tarafından daha fazla şiddete maruz kaldığını ve öldürülme riski taşıdıklarını kanıtladı. Ve devam ediyor; 

“Ünlü seri katillerin çoğu çocukken hayvan düşmanıydı” 

Yürürlükteki 5199 sayılı Hayvanları Koruma Yasası’na göre, “herhangi bir hayvanı vahşice öldürmenin, asmanın, kesmenin, gözünü oymanın, tecavüz etmenin ya da yakmanın cezası” kapalı alanda sigara içmeye eşdeğer… Kuyruklarını kesmek, taş atmak, sopayla dövmek, aç bırakarak dövüştürmek, üstüne asit dökmek, yakmak da hayvanlara karşı işlenen suçlardan. Bu eylemlerin adını bile duymak çoğumuzu ürpertiyor. Oysa daha da ürpertici bir şey var. 

Araştırmalar, hayvanlara vahşice davrananların, insanlara da aynı şekilde davrandığını gösteriyor… 

Şükran Demirtaş