- Kategori
- Şiir
Henüz çocuğum anne
Babamı hastahaneye kaldırmışlar
Sen telaşla yürüyorsun önümde
Ben ise kuş yüreğimle koşuyorum.
Ve Tanrı’ma yalvarıyorum
“Babamı koru,
Ona yardım et Tanrı’m,
Onu bize bağışla...” diye
Babasız kalmaktan korkuyorum.
Birden duruyorsun yürürken
Gözlerime bakıyorsun
“Babandan umut yok! Bundan böyle evin erkeği sensin!”
Diyorsun.
“O nasıl söz anne?”
“ Babandan umut yok ne demek?”
“Ne demek evin erkeği sensin?”
“Yoksa öldü mü babam? Babam öldü mü?”
Gözlerim kararıyor
Toprak kayıyor ayaklarımın altından
Bağı çözülüyor dizlerimin
Düşüyorum.
Düşünmez misin anne?
Akıl süzgecinden geçirmez misin söylemeden önce?
Zamanı, zemini yoklamaz mısın?
Henüz çocuğum ben
Küçüğüm, ilkokul öğrencisiyim.
Nasıl taşırım bu ağır yükü?
Altından nasıl kalkarım üzerime attığın sorumluluğun?
Sözün alnıma sıktığın domdom kurşunu
Zehirli hançer yüreğime sapladığın
Babam ölmesin anne
Erkeklik onda kalsın
O ölmesin ki ben yeniden dirileyim.
- Toplam blog
- : 114
- : 860
- Kayıt tarihi
- : 29.12.06
Osmaniye Düziçi doğumluyum. Sınıf öğretmenliği, ilköğretim müfettişliği, il milli eğitim müdürlüğ..