- Kategori
- Gündelik Yaşam
Her yerde olamazsınız...
Boş hayallere kapılmadım hiç, gerçekler peşimi bırakmadığından belki de hiç adam gibi hayal kuramadım her halde.
Başkalarının dertlerini kendime dert edinir kendimden önce onların sorunlarıyla ilgilenirim.
Bazı dostlarım bana kızarlar bu yüzden “bırak artık her şeyi biraz da kendine bak” derler sen herkese her yere yetişemezsin…
Öyle demeyin bu benim yaşam biçimim yaşam amacım, rahmetli babam bana böyle öğretti dedi ki “İnsan ruhunu bir amaca bağlamalı, yoksa yolunuz kaybedebilirsin”
Ama çok nezih bir hanımefendi arkadaşım da dedi ki “ ama sakın unutma insan ruhu her yerde olamaz”
İnsan ruhunu hep ayakta tutmak lazım yormadan bıktırmadan hatta mümkünse hiç incitmeden…
Bir şeyle uğraştıracaksınız ama dizginler hep sizin elinizde olacak yoksa hayal dünyasının içinde kaybolup gider, serseri mayın gibi başıboş dolaşır ortalıkta. Bu ruhun tembelliğidir ve bu tembelliğin içerisinde kuruntulara boğulur ve anlaşılmayacak kadar gariplikler yaratmaya başlar.
Çok eski bir kitapta okumuştum “Boş hayallere kapılanlar sayıklayan hastalar gibidir” diyordu orada.
Aynen katılıyorum.
Aslında hayatın içinde sanki çok şey yaşıyormuşuz duygusuna kapıldığımız hemen her şey aslında kısacık AN lardan ibarettir. AN lar sanki yorucu olamazmış gibi. Yorulduğumuzun farkına varmayız yaşlanmayı ise hiç kabullenemeyiz belki de ondandır.
Oysa toprak daha bol ürün versin diye nadasa (dinlenmeye) bırakılır. Keşke bizde kendimizi dinlenmeye bırakabilsek ama bir başka atasözü dikilir önümüze “işlemeyen demir pas tutar” diye hadi buyurun bakalım. Ya deli gibi uğraşacaksınız üretmek ve paylaşmak için ya da dinleneceksiniz. Gerçi ben bayılırım ikisini de aynı anda yapabilenlere. Ben onlara AN ların yılmaz bekçileri diyorum.
Bir başka acı gerçek de düşüveriyor hatıralar kumbaramdan, toprak ne kadar gübreli ve ne kadar bereketli olursa olsun “nadasa” bırakılan boş toprak bin bir çeşit otla dolup taşmaktadır.
Bir dönem hayatımın bir bölümünde çalkantılı zamanlar yaşadım, duygularım karmakarışık oldu neye karar vereceğimi bilemedim. Yalnızlığı seçmek istedim olmadı, bundan sonraki günlerimi sadece kendi rahatımı düşünerek geçireceğim dedim, bir kenara çekildim.
Böylece ruhum boşa düşecek sıkıntıları bırakacak dertlerinde kurtulacak böylece de kendime yapabileceğim en büyük iyiliği yapacağımı sandım. Ruhum kendisiyle dertleşsin, benim gözle görülür bir şekilde yenemediklerimle uğraşsın ve yensin.
Bir süre sonra kendimi daha ağırbaşlı daha dengeli daha huzurlu ve mutlu hissederim sandım. Ama gördüm ki tıpkı toprak gibi başıboş bırakılırsa gereksiz birçok otla kaplanıyor. Olmadık hayaller kurmaya anlamsız ve tutarsız kararlar almaya başlıyor.
Eskiler bilir yarış atlarını yetiştirenler taylıktan kurtulmaya başlayan genç atları karanlık bir ahıra kapatırlar hiçbir yerinden ışık sızmaz. Yanına günlerce yetecek su ve yem konur o kadar. Günlerce ya da bir ay boyunca o karanlık ahırda bırakılırlar. Zamanı geldiğinde karanlık ahırın kapısı açılır. Daha açılır açılmaz dışarıya çıkan at sağa sola durmadan koşmaya atlamaya zıplamaya şaha kalkmaya başlar. Ve bir süre sonra da yorulur. Bu onun an fazla yorulduğu andır.
Aklımız da aynen buna benzer ne hikmetse dur durak bilmeden durmadan hayal kurar, hiçbir sınır tanımadan garip düşüncelerin içinde boğulur. Sonra da kendimizi suçlarız…
“Her yerde olmaya çalışan insan aslında hiçbir yerdedir,” diyor atalarımız, o yüzden yukarıda saydıklarımız bence iyi düşünün.
Ben kendi yaşantımda bazı değerlerimi kaybetmeme neden olan bu duygulardan bir an evvel kurtulmak için ruhumun yaptıklarımdan utansın ve garipliğini görsün diye her şeyi kaybetmeyi göze aldım. O da kendiyle ve hayalleriyle hesaplaşıyor umuyorum ki en doğru kararı verecek ve bana diyecektir ki “tembellikten” vazgeç atalet duygularının seni yönetmesine izin verme…
Dedim ya bazen insanın kendini nadasa bırakması lazım, ama sizce ben dinlenmeye geçtiğim de etrafımda bitecek otlardan kurtulabilir miyim?
Yaşamadan bilemezsin, dokunmadan anlayamazsın, tatmadan zevk alamazsın…
Sizler benim yüreğimin en derin yerine olmaya devam ettiğiniz sürece ben “her yerdeyim” Tay gibi değilim ama hala koşmayı her şeyden önce de çok sevmesini biliyorum…
İyi hafta sonları efendim…
Erdoğan Özgenç
- Toplam blog
- : 846
- : 425
- Kayıt tarihi
- : 26.06.12
Emekli banka müdürüyüm ama kart vizitimde "insan" yazıyor. Adana'da ikamet ediyorum. Herk..